036-018-043-يس

ما گفتند: ما شما را به فال بد گرفته‌ایم؛ اگر دست برندارید، حتماً شما را سنگسار خواهیم کرد و از سوی ما عذابی دردناک به شما خواهد رسید.

قالوا إِنّا تَطَيَّرنا بِكُم

گفتند: ما شما را به فال بد گرفته‌ایم.

قالوا: از ریشهٔ «ق‌و‌ل»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص جمع مذکر؛ یعنی گفتند.

إِنّا: «إنَّ» حرف تأکید و نصب، به‌معنای همانا و به‌راستی؛ «نا» ضمیر متصل، اسم «إنَّ»، اول‌شخص جمع؛ یعنی ما. ترکیباً: همانا ما.

تَطَيَّرنا: از ریشهٔ «ط‌ی‌ر»؛ فعل ماضی، اول‌شخص جمع؛ باب تفعّل، از «تَطَيَّرَ»؛ یعنی فال بد گرفتن، بدیمن دانستن و نشانهٔ شومی پنداشتن. «نا» فاعل است.

بِكُم: «بِـ» حرف جر، به‌معنای به، دربارهٔ یا به‌سبب؛ «كُم» ضمیر متصل، دوم‌شخص جمع مذکر، مجرور به «باء»؛ یعنی شما. ترکیباً: شما را یا به سبب شما.

لَئِن لَم تَنتَهوا

اگر دست برندارید.

لَئِن: ترکیب «لام» سوگند یا تأکید و «إنْ» شرطیه؛ یعنی اگر به‌راستی، اگر قطعاً.

لَم: حرف نفی، جزم و قلب؛ فعل مضارع پس از خود را مجزوم و معنای آن را به گذشته منفی می‌کند؛ یعنی نکردید یا نکنید.

تَنتَهوا: از ریشهٔ «ن‌ه‌ی»؛ فعل مضارع، دوم‌شخص جمع مذکر، از باب افتعال، «اِنْتَهى»؛ یعنی بازایستید، دست بردارید یا پایان دهید. به‌سبب ورود «لَم»، مجزوم است و نشانهٔ جزم آن حذف نون است.

لَنَرجُمَنَّكُم

حتماً شما را سنگسار خواهیم کرد.

لَـ: لام جواب شرط؛ برای تأکید نتیجهٔ شرط آمده است؛ یعنی حتماً و قطعاً.

نَرجُمَنَّكُم: از ریشهٔ «ر‌ج‌م»؛ فعل مضارع، اول‌شخص جمع، از «رَجَمَ»؛ یعنی سنگسار می‌کنیم یا با سنگ می‌زنیم. «نَـ» نشانهٔ فاعلِ «ما» است، «نَّ» نون تأکید سنگین و «كُم» مفعول‌به، ضمیر دوم‌شخص جمع مذکر؛ یعنی شما را. ترکیباً: حتماً شما را سنگسار خواهیم کرد.

وَلَيَمَسَّنَّكُم مِنّا عَذابٌ أَليمٌ

و از سوی ما عذابی دردناک به شما خواهد رسید.

وَ: حرف عطف؛ یعنی و.

لَيَمَسَّنَّكُم: «لَـ» لام جواب شرط و تأکید؛ «يَمَسَّ» از ریشهٔ «م‌س‌س»، فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ یعنی می‌رسد، برخورد می‌کند یا دامن‌گیر می‌شود؛ «نَّ» نون تأکید سنگین؛ «كُم» ضمیر متصل، دوم‌شخص جمع مذکر، مفعول‌به؛ یعنی شما را. ترکیباً: حتماً به شما خواهد رسید یا قطعاً دامنگیر شما خواهد شد.

مِنّا: «مِنْ» حرف جر، به‌معنای از یا از سوی؛ «نا» ضمیر متصل، اول‌شخص جمع؛ یعنی ما. ترکیباً: از سوی ما.

عَذابٌ: از ریشهٔ «ع‌ذ‌ب»؛ اسم، نکره و مرفوع؛ نهاد جمله؛ یعنی کیفر، شکنجه یا عذاب.

أَليمٌ: از ریشهٔ «أ‌ل‌م»؛ صفت مشبهه، نکره و مرفوع؛ صفت برای «عذاب»؛ یعنی دردناک و رنج‌آور.