036-014-043-يس

هنگامی که دو نفر را به سوی آنان فرستادیم، اما آن دو را تکذیب کردند؛ پس با فرستادن نفر سومی آنان را نیرومند کردیم. سپس گفتند: «ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم.»

إِذ أَرسَلنا إِلَيهِمُ اثنَينِ

هنگامی که دو نفر را به سوی آنان فرستادیم.

إِذ: ریشهٔ مستقل صرفی ندارد؛ ظرف زمان مبنی بر سکون، به معنای «هنگامی که»؛ در اینجا زمانِ فرستادن را بیان می‌کند.

أَرسَلنا: از ریشهٔ «ر س ل»؛ فعل ماضی، باب إفعال، صیغهٔ اول‌شخص جمع؛ «فرستادیم». «نا» ضمیر پیوسته و فاعل است.

إِلَيهِم: «إلى» حرف جر، به معنای «به سوی»؛ «هم» ضمیر پیوسته، سوم‌شخص جمع مذکر، در جایگاه اسم مجرور؛ «به سوی آنان».

اثنَينِ: از ریشهٔ «ث ن ي»؛ اسم عدد، مثنّی، منصوب؛ به معنای «دو نفر». نصب آن به سبب مفعول‌بودن برای «أرسلنا» است.

فَكَذَّبوهُما

اما آن دو را تکذیب کردند.

فَ: حرف عطف یا تفریع؛ به معنای «پس» یا «اما».

كَذَّبوهُما: از ریشهٔ «ک ذ ب»؛ فعل ماضی، باب تفعیل، صیغهٔ سوم‌شخص جمع؛ «تکذیب کردند». «واو» ضمیر فاعلی و «هما» ضمیر پیوسته، سوم‌شخص دوگانه، مفعول‌به؛ «آن دو را».

فَعَزَّزنا بِثالِثٍ

پس با نفر سومی آنان را تقویت کردیم.

فَ: حرف تفریع؛ به معنای «پس».

عَزَّزنا: از ریشهٔ «ع ز ز»؛ فعل ماضی، باب تفعیل، صیغهٔ اول‌شخص جمع؛ «تقویت کردیم» یا «نیرومند ساختیم». «نا» ضمیر پیوسته و فاعل است.

بِثالِثٍ: «باء» حرف جر، به معنای «با»؛ «ثالث» از ریشهٔ «ث ل ث»، اسم مشتق و صفت، مفرد مذکر، مجرور؛ به معنای «سومی» یا «نفر سوم». «باء» در اینجا برای همراهی یا وسیله به کار رفته است.

فَقالوا إِنّا إِلَيكُم مُرسَلونَ

پس گفتند: «ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم.»

فَ: حرف تفریع؛ به معنای «پس».

قالوا: از ریشهٔ «ق و ل»؛ فعل ماضی، صیغهٔ سوم‌شخص جمع؛ «گفتند». «واو» ضمیر پیوسته و فاعل است.

إِنّا: «إنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «نا» ضمیر پیوسته، اسم «إنَّ»، اول‌شخص جمع؛ مجموعاً به معنای «همانا ما» یا «ما».

إِلَيكُم: «إلى» حرف جر، به معنای «به سوی»؛ «کم» ضمیر پیوسته، دوم‌شخص جمع مذکر، در جایگاه اسم مجرور؛ «به سوی شما».

مُرسَلونَ: از ریشهٔ «ر س ل»؛ اسم مفعول از باب إفعال، جمع مذکر سالم، مرفوع؛ خبر «إنَّ»؛ به معنای «فرستاده‌شده» یا «فرستادگان». در ترجمهٔ جمله، «ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم» مناسب‌تر است.