036-006-043-يس

تا قومی را بیم دهی که پدرانشان بیم داده نشده بودند؛ پس آنان غافل‌اند.

لِتُنذِرَ قَومًا

تا قومی را بیم دهی

لِـ: حرف جر و تعلیل؛ به معنای «برای اینکه» یا «تا».
تُنذِرَ: فعل مضارع منصوب با «لِـ»؛ از ریشهٔ «ن‌ذ‌ر»، باب إفعال، از «أَنذَرَ»؛ به معنای «بیم دادن» و «هشدار دادن». فاعل آن ضمیر پنهان «تو» است.
قَومًا: اسم منصوب و مفعولٌ‌به؛ از ریشهٔ «ق‌و‌م»؛ به معنای «گروه» یا «قوم».

ما أُنذِرَ آباؤُهُم

که پدرانشان بیم داده نشده بودند

ما: اسم موصول؛ به معنای «آنچه» یا «کسانی که»؛ در اینجا با توجه به جمله، معنای «که» می‌دهد.
أُنذِرَ: فعل ماضی مجهول؛ از ریشهٔ «ن‌ذ‌ر»، باب إفعال، از «أَنذَرَ»؛ به معنای «بیم داده شد».
آباؤُهُم: «آباء» جمع «أب» و به معنای «پدران»؛ «آباء» فاعلِ فعل مجهول و مرفوع است؛ «هُم» ضمیر متصل، مضافٌ‌إلیه و به معنای «آنان» یا «ایشان».

فَهُم غافِلونَ

پس آنان غافل‌اند

فَـ: حرف عطف یا نتیجه؛ به معنای «پس» یا «بنابراین».
هُم: ضمیر منفصل، مبتدا و به معنای «آنان».
غافِلونَ: خبر مرفوع؛ جمع مذکر سالمِ «غافل»؛ از ریشهٔ «غ‌ف‌ل» و به معنای «غافلان» یا «بی‌خبران».