035-029-046-فاطر

همانا کسانی که کتاب الله را تلاوت می‌کنند، نماز را برپا می‌دارند و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم، پنهان و آشکار انفاق می‌کنند، به تجارتی امید دارند که هرگز کساد نمی‌شود.

إِنَّ الَّذينَ يَتلونَ كِتابَ اللَّهِ

همانا کسانی که کتاب الله را تلاوت می‌کنند.

إِنَّ
ریشه: ندارد؛ حرف مشبّه بالفعل. از نظر گرامری، برای تأکید به کار می‌رود و اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع می‌کند. معنا: همانا، به‌راستی.

الَّذينَ
ریشه: ندارد؛ اسم موصول جمع مذکر. از نظر گرامری، اسم «إِنَّ» و منصوب است. معنا: کسانی که.

يَتلونَ
ریشه: ت‌ل‌و؛ فعل مضارع، صیغهٔ جمع مذکر غایب، از باب ثلاثی مجرد. از نظر گرامری، خبر «إِنَّ» و مرفوع با ثبوت نون است؛ واو، فاعل است. معنا: تلاوت می‌کنند، می‌خوانند.

كِتابَ
ریشه: ک‌ت‌ب؛ اسم، مفرد، مضاف و منصوب. از نظر گرامری، مفعولٌ‌به برای «يَتلونَ» است. معنا: کتاب.

اللَّهِ
ریشه: در اصل از «إِلٰه»؛ اسم خاص، مضافٌ‌إلیه و مجرور. معنا: الله.

وَأَقامُوا الصَّلاةَ

و نماز را برپا می‌دارند.

وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف. از نظر گرامری، دو عبارت را به یکدیگر پیوند می‌دهد. معنا: و.

أَقامُوا
ریشه: ق‌و‌م؛ فعل ماضی، صیغهٔ جمع مذکر غایب، از باب إفعال. از نظر گرامری، فعل و واو، فاعل است. معنا: برپا داشتند؛ در اینجا با توجه به پیوستگی معنا: برپا می‌دارند.

الصَّلاةَ
ریشه: ص‌ل‌و؛ اسم، مفرد، معرفه با «ال» و منصوب. از نظر گرامری، مفعولٌ‌به برای «أقاموا» است. معنا: نماز.

وَأَنفَقوا مِمّا رَزَقناهُم سِرًّا وَعَلانِيَةً

و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم، پنهان و آشکار انفاق می‌کنند.

وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف. از نظر گرامری، عبارت را به عبارت پیشین پیوند می‌دهد. معنا: و.

أَنفَقوا
ریشه: ن‌ف‌ق؛ فعل ماضی، صیغهٔ جمع مذکر غایب، از باب إفعال. از نظر گرامری، فعل و واو، فاعل است. معنا: انفاق کردند؛ در اینجا با توجه به بافت آیه: انفاق می‌کنند.

مِمّا
ریشه: ندارد؛ ترکیب «مِنْ» و «ما». از نظر گرامری، «مِنْ» حرف جر و «ما» اسم موصول یا اسم مبهم است؛ عبارت در جایگاه مفعولٌ‌به قرار دارد. معنا: از آنچه.

رَزَقناهُم
ریشه: ر‌ز‌ق؛ فعل ماضی، صیغهٔ اول‌شخص جمع، از باب ثلاثی مجرد. «نا» فاعل و «هم» مفعولٌ‌به است. معنا: به آنان روزی دادیم.

سِرًّا
ریشه: س‌ر‌ر؛ اسم یا مصدر، منصوب. از نظر گرامری، قید حالت یا قید چگونگی است. معنا: پنهانی، در نهان.

وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف. از نظر گرامری، دو حالت انفاق را به هم پیوند می‌دهد. معنا: و.

عَلانِيَةً
ریشه: ع‌ل‌ن؛ اسم یا مصدر، منصوب. از نظر گرامری، در برابر «سِرًّا» و بیان‌کنندهٔ حالت است. معنا: آشکارا، در آشکار.

يَرجونَ تِجارَةً لَن تَبورَ

به تجارتی امید دارند که هرگز کساد نمی‌شود.

يَرجونَ
ریشه: ر‌ج‌و؛ فعل مضارع، صیغهٔ جمع مذکر غایب. از نظر گرامری، مرفوع با ثبوت نون است؛ واو، فاعل است. معنا: امید دارند، انتظار دارند.

تِجارَةً
ریشه: ت‌ج‌ر؛ اسم، مفرد، منصوب. از نظر گرامری، مفعولٌ‌به برای «يَرجونَ» است. معنا: تجارت، دادوستد.

لَن
ریشه: ندارد؛ حرف نفی و نصب و استقبال. از نظر گرامری، فعل مضارع پس از خود را منصوب می‌کند و بر نفی در آینده دلالت دارد. معنا: هرگز، نخواهد.

تَبورَ
ریشه: ب‌و‌ر؛ فعل مضارع، صیغهٔ سوم‌شخص مفرد مؤنث غایب؛ زیرا به «تِجارة» بازمی‌گردد. از نظر گرامری، پس از «لَن» منصوب است. معنا: کساد می‌شود، از بین می‌رود، زیان‌بار می‌گردد.