035-024-046-فاطر

همانا تو را همراه با حق فرستادیم؛ مژده‌دهنده و هشداردهنده. و هیچ امتی نبوده است مگر اینکه در میان آنان هشداردهنده‌ای گذشته است.

إِنّا أَرسَلناکَ بِالحَقِّ بَشيرًا وَنَذيرًا

همانا تو را همراه با حق فرستادیم؛ مژده‌دهنده و هشداردهنده.

إِنّا: از «إِنَّ» و «نا» تشکیل شده است؛ «إِنَّ» حرف تأکید و نصب است و «نا» ضمیر پیوسته، در جایگاه اسم «إِنَّ» و به معنای «ما» است؛ در اینجا الله با ضمیر جمع عظمت سخن می‌گوید.

أَرسَلناکَ: از ریشهٔ «ر س ل»؛ فعل ماضی، صیغهٔ اول‌شخص جمع، به معنای «فرستادیم»؛ «نا» فاعل و «کَ» ضمیر مخاطب، مفعول‌به و به معنای «تو» است.

بِالحَقِّ: «بِـ» حرف جر و «الحق» از ریشهٔ «ح ق ق»؛ اسم مجرور، به معنای «با حق»، «همراه با حقیقت» یا «بر پایهٔ حق» است.

بَشيرًا: از ریشهٔ «ب ش ر»؛ اسم فاعل از «بَشَّرَ»، منصوب و در نقش حال، به معنای «مژده‌دهنده» است.

وَنَذيرًا: «وَ» حرف عطف و «نذیر» از ریشهٔ «ن ذ ر»؛ اسم فاعل از «أَنذَرَ»، منصوب و در نقش حال، به معنای «هشداردهنده» است.

وَإِن مِن أُمَّةٍ إِلّا خَلا فيها نَذيرٌ

و هیچ امتی نبوده است مگر اینکه در میان آنان هشداردهنده‌ای گذشته است.

وَإِن: «وَ» حرف عطف و «إِن» در این ساختار، حرف نفی است و به معنای «نیست» یا «نبوده است».

مِن: حرف جر زاید برای تأکید نفی؛ «أُمَّة» پس از آن از نظر لفظ مجرور، اما از نظر جایگاه نحوی فاعل «خلا» است.

أُمَّةٍ: از ریشهٔ «أ م م»؛ اسم نکره، مؤنث و مجرور از نظر لفظ به‌سبب «مِن»، به معنای «امت»، «گروه» یا «جامعه» است.

إِلّا: ابزار حصر و استثنا، به معنای «مگر اینکه» یا «جز اینکه».

خَلا: از ریشهٔ «خ ل و»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر، به معنای «گذشت»، «سپری شد» یا «در زمانی پیشین وجود داشت» است؛ فاعل آن «أُمَّة» است.

فيها: «في» حرف جر و «ها» ضمیر پیوسته، به معنای «در آن»؛ «ها» به «أُمَّة» بازمی‌گردد و عبارت «در میان آن امت» معنا می‌دهد.

نَذيرٌ: از ریشهٔ «ن ذ ر»؛ اسم فاعل از «أَنذَرَ»، مرفوع و در جایگاه فاعل، به معنای «هشداردهنده» یا «بیم‌دهنده» است.