035-015-046-فاطر

ای مردم، شما نیازمندان به الله هستید و الله همان بی‌نیازِ ستوده است.

يا أَيُّهَا النّاسُ

ای مردم

يا: حرف ندا؛ برای فراخواندن و خطاب‌کردن به کار می‌رود.
أَيُّ: منادا؛ اسم مبهم به معنای «ای» یا «ای کسانی که»، و در اینجا با «ها» برای توجه‌دادن همراه شده است.
هَا: حرف تنبیه؛ برای جلب توجه مخاطب آمده و معنای مستقل جداگانه‌ای ندارد.
النّاسُ: از ریشهٔ «أ ن س»؛ اسم جمع به معنای مردم و انسان‌ها؛ بدل یا عطف بیان برای «أَيُّ» و مرفوع است.

أَنتُمُ الفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ

شما نیازمندان به الله هستید

أَنتُمُ: ضمیر منفصل، مبنی، در محل رفع مبتدا؛ به معنای «شما» برای جمع مذکر یا گروهی شامل مردان و زنان.
الفُقَراءُ: جمع «فقیر»، از ریشهٔ «ف ق ر»؛ خبر مرفوع؛ به معنای نیازمندان و کسانی که از خود چیزی ندارند.
إِلَى: حرف جر؛ به معنای «به‌سوی» و در اینجا بیانگر وابستگی و نیازمندی است.
اللَّهِ: اسم جلاله؛ مجرور به‌وسیلهٔ «إِلَى»؛ به معنای الله، پروردگار یکتا.

وَاللَّهُ هُوَ الغَنِيُّ الحَميدُ

و الله همان بی‌نیازِ ستوده است

وَ: حرف عطف؛ برای پیوند این جمله با جملهٔ پیشین.
اللَّهُ: اسم جلاله؛ مبتدا و مرفوع؛ به معنای الله، ذات یکتای دارای همهٔ کمالات.
هُوَ: ضمیر منفصل؛ ضمیر فصل، برای تأکید و اختصاص؛ به معنای «او» یا «همان او».
الغَنِيُّ: از ریشهٔ «غ ن ي»؛ خبر مرفوع؛ به معنای بی‌نیاز، کسی که در ذات و صفات و افعال خود به هیچ‌کس نیاز ندارد.
الحَميدُ: از ریشهٔ «ح م د»؛ صفت یا خبر دوم و مرفوع؛ به معنای ستوده، شایستهٔ ستایش و دارای صفات پسندیده.