| الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ ۚ فَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ فرمانروایی در آن روز از آنِ خداست؛ میان آنان داوری میکند. پس کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، در باغهای پرنعمت خواهند بود.
الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْفرمانروایی در آن روز از آنِ خداست؛ میان آنان داوری میکند. شرح واژهها: - الْمُلْكُ: اسم؛ ریشه «م ل ك»؛ بهمعنای فرمانروایی، سلطنت، مالکیت. مبتدا مرفوع با «ال» تعریف.
- يَوْمَئِذٍ: «يوم» اسم زمان، ریشه «ي و م»؛ «ئذ» ظرف زمان وابسته، بهمعنای «در آن هنگام». کل ترکیب قید زمان.
- لِلَّهِ: «لِـ» حرف جر + «الله» اسم جلاله؛ جار و مجرور، خبر مقدم برای «الملك».
- يَحْكُمُ: فعل مضارع، ریشه «ح ك م»؛ بهمعنای داوری میکند، حکم میراند. فاعل ضمیر مستتر «هو» (خدا).
- بَيْنَهُمْ: «بين» ظرف مکان/حرف، ریشه «ب ي ن»؛ «هم» ضمیر متصل جمع؛ بهمعنای «میان آنان».
فَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِپس کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، در باغهای پرنعمت خواهند بود. شرح واژهها: - فَـ: حرف عطف یا تفریع؛ دلالت بر نتیجه و پیامد.
- الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ بهمعنای «کسانی که».
- آمَنُوا: فعل ماضی جمع، ریشه «أ م ن»؛ بهمعنای ایمان آوردند. «واو» ضمیر فاعل جمع.
- وَ: حرف عطف؛ پیونددهنده.
- عَمِلُوا: فعل ماضی جمع، ریشه «ع م ل»؛ بهمعنای انجام دادند. «واو» ضمیر فاعل جمع.
- الصَّالِحَاتِ: اسم جمع مؤنث سالم، ریشه «ص ل ح»؛ بهمعنای کارهای شایسته. مفعولبه برای «عملوا».
- فِي: حرف جر؛ بهمعنای «در».
- جَنَّاتِ: اسم جمع، ریشه «ج ن ن»؛ بهمعنای باغها. مجرور به «في».
- النَّعِيمِ: اسم، ریشه «ن ع م»؛ بهمعنای نعمت، آسایش. مضافٌالیه برای «جنات».
| 