020-032-048-طه

وَأَشرِكهُ في أَمري

و او را در کارم شریک گردان.

وَ حرف عطف است، از ریشهٔ مستقل ندارد و برای پیوند دادن این درخواست با درخواست پیشین به‌کار رفته است؛ معنا: «و».

أَشرِكْ فعل امر، مخاطب مفرد مذکر، از باب إفعال، ریشه: «ش ر ك». معنای اصلی ریشه، شریک کردن و سهیم ساختن است؛ معنا در اینجا: «شریک گردان»، «سهیم کن».

هُ ضمیر متصل مبنی در محل نصب مفعول‌به، بازگشت آن به هارون است؛ معنا: «او را».

في حرف جر است و ریشهٔ صرفی ندارد؛ برای بیان ظرف یا حوزهٔ مشارکت آمده است؛ معنا: «در».

أَمري «أمر» اسم مفرد، مجرور به «في» و مضاف، ریشه: «أ م ر». معنای آن فرمان، کار، شأن و مأموریت است؛ در اینجا: «کار و رسالت من». یای متصل، ضمیر متکلم وحده در محل جر مضاف‌الیه است؛ معنا: «کارم»، «امر من».