| قالَ خُذها وَلا تَخَف ۖ سَنُعيدُها سيرَتَهَا الأولىٰ گفت: «آن را بگیر و مترس، به‌زودی آن را به حالت نخستینش بازمی‌گردانیم.» قالَ خُذها وَلا تَخَفگفت: «آن را بگیر و مترس.» قالَ
ریشه: «ق و ل». فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از باب «قالَ يَقولُ». معنا: گفت. فاعلِ آن در سیاق آیه، الله است. خُذها
ریشه: «أ خ ذ». «خُذْ» فعل امر، مفرد مذکر مخاطب، از «أخَذَ يَأخُذُ»، به معنای بگیر. «ها» ضمیر متصل در محل نصب مفعول‌به، مؤنث مفرد، اشاره به عصا. معنا: آن را بگیر. وَ
حرف عطف. معنا: و. لا
حرف نهی و جزم. معنا: نکن، نباش. تَخَف
ریشه: «خ و ف». فعل مضارع مجزوم به «لا»ی نهی، مفرد مذکر مخاطب، از «خافَ يَخافُ». اصل آن «تَخافْ» است و به سبب جزم، حرف علّه حذف شده است. معنا: مترس، بیم نداشته باش.
سَنُعيدُها سيرَتَهَا الأولىٰبهزودی آن را به حالت نخستینش بازمی‌گردانیم. سَ
حرف استقبال. بر وقوع فعل در آینده دلالت می‌کند. معنا: به‌زودی، خواهیم. نُعيدُها
ریشه: «ع و د». «نُعيدُ» فعل مضارع، متکلم مع الغیر، از باب افعال، «أعادَ يُعيدُ». معنا: بازمی‌گردانیم، بازمی‌گردانیم به حالت پیشین. «ها» ضمیر متصل در محل نصب مفعول‌به، مؤنث مفرد، اشاره به عصا. سيرَتَها
ریشه: «س ي ر». «سيرَة» اسم، مؤنث، منصوب، و در اینجا مفعول‌به دوم برای «نُعيدُ» است. معنا: حالت، هیئت، روش و وضعیت. «ها» ضمیر متصل در محل جر مضاف‌الیه، مؤنث مفرد، اشاره به عصا. معنا: حالتِ آن. الأولىٰ
ریشه: «أ و ل». صفت برای «سيرَتَها» و منصوب است. مؤنث «الأوّل» به معنای نخستین و پیشین. معنا: نخستین، اولیه. | 