| إِنَّ الَّذينَ آمَنوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ سَيَجعَلُ لَهُمُ الرَّحمٰنُ وُدًّا همانا کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، رحمان به زودی برای آنان محبتی قرار خواهد داد. إِنَّ الَّذينَ آمَنوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِهمانا کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند. إِنَّ
حرف تأکید و نصب است. ریشهٔ صرفی ندارد. برای تأکید مضمون جمله به کار می‌رود و اسمِ خود را منصوب می‌کند. الَّذينَ
اسم موصول، جمع مذکر، در محل نصب اسمِ «إِنَّ» است. مفرد آن «الَّذي» است. به معنای «کسانی که» است. آمَنوا
فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «أ م ن» و باب إفعال، «آمَنَ». واو، ضمیر پیوسته و فاعل است. معنای آن: «ایمان آوردند»، «باور کردند» و «امنیت یافتند». وَ
حرف عطف است. ریشهٔ صرفی ندارد. معنای آن: «و». عَمِلُوا
فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «ع م ل»، «عَمِلَ». واو، ضمیر پیوسته و فاعل است. معنای آن: «عمل کردند» و «انجام دادند». الصّالِحاتِ
اسم جمع مؤنث سالم، منصوب با کسره به نیابت از فتحه، مفعول‌بهِ «عَمِلُوا» است. مفرد آن «صالحة» و از ریشهٔ «ص ل ح» است. معنای آن: «کارهای شایسته»، «اعمال درست» و «کارهای نیک».
سَيَجعَلُ لَهُمُ الرَّحمٰنُ وُدًّارحمان به زودی برای آنان محبتی قرار خواهد داد. سَ
حرف استقبال است. ریشهٔ صرفی ندارد. بر وقوع فعل در آیندهٔ نزدیک دلالت دارد و معنای «به زودی» می‌دهد. يَجعَلُ
فعل مضارع، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «ج ع ل»، «جَعَلَ». مرفوع با ضمه است. معنای آن: «قرار می‌دهد»، «پدید می‌آورد» و «می‌نهد». لَهُم
«لِ» حرف جر است و «هُم» ضمیر پیوسته، جمع مذکر غایب، در محل جر با حرف جر است. معنای آن: «برای آنان» و «به سود ایشان». الرَّحمٰنُ
اسم الله، مفرد مذکر، مرفوع با ضمه و فاعلِ «يَجعَلُ» است. از ریشهٔ «ر ح م» و بر وزن «فَعْلان» است. معنای آن: «بسیار مهربان»، «رحمت‌گستر» و نام ویژهٔ الله. وُدًّا
اسم مفرد، منصوب با فتحه، مفعول‌بهِ دومِ «يَجعَلُ» است. از ریشهٔ «و د د» است. معنای آن: «محبت»، «دوستی»، «مهر» و «دوست‌داشتن». | 