| يَحلِفونَ بِاللَّهِ لَكُم لِيُرضوكُم وَاللَّهُ وَرَسولُهُ أَحَقُّ أَن يُرضوهُ إِن كانوا مُؤمِنينَ برای شما به الله سوگند میخورند تا شما را راضی کنند، در حالی که الله و پیامبرش سزاوارترند که آنان او را راضی کنند، اگر مؤمن باشند. يَحلِفونَ بِاللَّهِ لَكُم لِيُرضوكُمبرای شما به الله سوگند میخورند تا شما را راضی کنند. يَحلِفونَ — ریشه: ح ل ف؛ فعل مضارع، مرفوع، از افعال پنجگانه، نشانهٔ رفع: ثبوت نون؛ واو در پایان، فاعل و ضمیر جمع مذکر غایب است؛ معنا: سوگند میخورند، قسم میخورند.
بِاللَّهِ — بِـ حرف جر به معنای «به، با»؛ الله اسم جلاله، مجرور به حرف جر، نشانهٔ جر: کسره؛ معنا: به الله.
لَكُم — لِـ حرف جر به معنای «برای، بهسوی، خطاب به»؛ كُم ضمیر متصل، جمع مذکر مخاطب، در محل جر به حرف جر؛ معنا: برای شما، نزد شما، خطاب به شما.
لِيُرضوكُم — لِـ لام تعلیل، به معنای «تا، برای اینکه»؛ يُرضوا فعل مضارع منصوب به «أن» پنهان پس از لام تعلیل، از افعال پنجگانه، نشانهٔ نصب: حذف نون؛ ریشه: ر ض و / ر ض ي؛ باب إفعال، از «أرضى يُرضي»؛ واو فاعل، ضمیر جمع مذکر غایب؛ كُم ضمیر متصل، مفعولبه، جمع مذکر مخاطب؛ معنا: تا شما را راضی کنند، خشنود سازند.
وَاللَّهُ وَرَسولُهُ أَحَقُّ أَن يُرضوهُ إِن كانوا مُؤمِنينَو الله و پیامبرش سزاوارترند که آنان او را راضی کنند، اگر مؤمن باشند. وَ — حرف عطف یا استئناف؛ معنا: و، در حالی که، اما.
اللَّهُ — اسم جلاله، مرفوع؛ در این ساختار مبتدا است؛ نشانهٔ رفع: ضمه؛ معنا: الله.
وَ — حرف عطف؛ معنا: و.
رَسولُهُ — رَسولُ اسم، مرفوع و معطوف بر «الله»، و مضاف است؛ ریشه: ر س ل؛ معنا: فرستاده، پیامبر؛ هُ ضمیر متصل مفرد مذکر غایب، مضافالیه، به الله برمیگردد؛ معنا: پیامبرِ او.
أَحَقُّ — اسم تفضیل از ریشهٔ ح ق ق؛ خبر برای «الله ورسوله»؛ مرفوع، نشانهٔ رفع: ضمه؛ معنا: سزاوارتر، شایستهتر، دارای حق بیشتر.
أَن — حرف مصدری و نصب؛ فعل پس از خود را منصوب میکند؛ معنا: که، اینکه.
يُرضوهُ — فعل مضارع منصوب به «أن»، از افعال پنجگانه، نشانهٔ نصب: حذف نون؛ ریشه: ر ض و / ر ض ي؛ باب إفعال، از «أرضى يُرضي»؛ واو فاعل، ضمیر جمع مذکر غایب؛ هُ ضمیر متصل، مفعولبه، مفرد مذکر غایب؛ در معنا به الله برمیگردد؛ معنا: او را راضی کنند، او را خشنود سازند.
إِن — حرف شرط؛ معنا: اگر.
كانوا — فعل ماضی ناقص، در جملهٔ شرط؛ ریشه: ك و ن؛ واو اسم «كان»، ضمیر جمع مذکر غایب؛ معنا: بودند، باشند.
مُؤمِنينَ — اسم فاعل از ریشهٔ أ م ن، باب إفعال از «آمَنَ يُؤمِنُ»؛ خبر «كان»، منصوب، نشانهٔ نصب: یاء چون جمع مذکر سالم است؛ معنا: مؤمنان، ایمانآورندگان، باورمندان. | 