009-041-113-توبة

سبک‌بار و سنگین‌بار بیرون روید، و با دارایی‌ها و جان‌های خود در راه الله جهاد کنید؛ این برای شما بهتر است، اگر بدانید.

انفِروا خِفافًا وَثِقالًا

سبک‌بار و سنگین‌بار بیرون روید.

انفِروا: ریشه: ن ف ر؛ فعل امر، صیغهٔ جمع مذکر مخاطب؛ از «نَفَرَ / يَنفِرُ» به معنای بیرون رفتن، حرکت کردن، کوچ کردن، روانه شدن برای کاری مهم، به‌ویژه رفتن به میدان نبرد یا مأموریت.

خِفافًا: ریشه: خ ف ف؛ اسم جمع/صفت جمع از «خَفيف»؛ منصوب به عنوان حال؛ به معنای سبک‌باران، چابکان، کسانی که عذر و مانع کم دارند، یا کسانی که تجهیزات و وابستگی کمتری دارند.

وَثِقالًا: «وَ» حرف عطف به معنای «و»؛ «ثِقالًا» ریشه: ث ق ل؛ جمع «ثَقيل»؛ منصوب و معطوف بر «خِفافًا»؛ به معنای سنگین‌باران، کسانی که بار، مسئولیت، سن، خانواده، دارایی یا دشواری بیشتری دارند.

وَجاهِدوا بِأَموالِكُم وَأَنفُسِكُم في سَبيلِ اللهِ

و با دارایی‌ها و جان‌های خود در راه الله جهاد کنید.

وَجاهِدوا: «وَ» حرف عطف به معنای «و»؛ «جاهِدوا» ریشه: ج ه د؛ فعل امر، صیغهٔ جمع مذکر مخاطب، از باب مفاعله؛ به معنای جهاد کنید، نهایت تلاش خود را به کار گیرید، با سختی و دشمنی مقابله کنید.

بِأَموالِكُم: «بِـ» حرف جر به معنای «با»؛ «أَموال» ریشه: م و ل؛ جمع «مال»؛ اسم مجرور به حرف جر و مضاف؛ «كُم» ضمیر متصل جمع مخاطب و مضاف‌الیه؛ یعنی با دارایی‌ها، اموال، امکانات و سرمایه‌های شما.

وَأَنفُسِكُم: «وَ» حرف عطف به معنای «و»؛ «أَنفُس» ریشه: ن ف س؛ جمع «نَفْس»؛ معطوف بر «أموال» و مجرور؛ «كُم» ضمیر متصل جمع مخاطب و مضاف‌الیه؛ یعنی جان‌ها، وجودها، نیروها و خودِ شما.

في: حرف جر؛ به معنای «در»، «درونِ»، «در جهتِ»، «در مسیرِ».

سَبيلِ: ریشه: س ب ل؛ اسم مفرد؛ مجرور به «في» و مضاف؛ به معنای راه، مسیر، طریق، روش، جهت.

اللهِ: لفظ جلاله؛ مضاف‌الیه و مجرور؛ نام خاص معبود یگانه؛ در عبارت «في سبيل الله» یعنی در راه الله، برای رضای الله و در مسیر فرمان او.

ذٰلِكُم خَيرٌ لَكُم إِن كُنتُم تَعلَمونَ

این برای شما بهتر است، اگر بدانید.

ذٰلِكُم: اسم اشاره برای دور، همراه با ضمیر خطاب جمع؛ از نظر معنا: «این/آن برای شما»؛ اشاره به فرمان بیرون رفتن و جهاد کردن با مال و جان.

خَيرٌ: ریشه: خ ي ر؛ اسم تفضیل یا اسم به معنای خیر و خوبی؛ مرفوع به عنوان خبر؛ به معنای بهتر، نیکوتر، سودمندتر، دارای خیر بیشتر.

لَكُم: «لِـ» حرف جر به معنای «برای»؛ «كُم» ضمیر متصل جمع مخاطب؛ یعنی برای شما، به سود شما.

إِن: حرف شرط؛ به معنای «اگر».

كُنتُم: ریشه: ك و ن؛ فعل ماضی ناقص، صیغهٔ جمع مذکر مخاطب؛ در ساختار شرطی به معنای «باشید/بوده باشید»؛ همراه با فعل بعدی معنای «اگر می‌دانستید/اگر بدانید» می‌دهد.

تَعلَمونَ: ریشه: ع ل م؛ فعل مضارع، صیغهٔ جمع مذکر مخاطب، مرفوع به ثبوت نون؛ به معنای می‌دانید، آگاهید، شناخت دارید.