| بَل بَدا لَهُم ما كانوا يُخفونَ مِن قَبلُ ۖ وَلَو رُدّوا لَعادوا لِما نُهوا عَنهُ وَإِنَّهُم لَكاذِبونَ بلکه آنچه پیش از این پنهان میکردند، برایشان آشکار شد؛ و اگر بازگردانده شوند، قطعاً دوباره به آنچه از آن نهی شده بودند بازمیگردند، و بیگمان آنان دروغگویاناند. بَل بَدا لَهُم ما كانوا يُخفونَ مِن قَبلُبلکه آنچه پیش از این پنهان میکردند، برایشان آشکار شد. بَل
حرف عطف و اِضراب؛ برای برگشت از سخن پیشین و بیان مطلبی مخالف یا اصلاحکننده میآید. معنا: «بلکه»، «نه، بلکه». بَدا
فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «ب د و / ب د ا». معنا: «آشکار شد»، «پدیدار گشت». لَهُم
«لِـ» حرف جر، همراه با ضمیر متصل «هُم» برای جمع مذکر غایب؛ جار و مجرور، وابسته به «بَدا». معنا: «برای آنان»، «بر ایشان». ما
اسم موصول، مبنی؛ در جایگاه فاعلِ «بَدا». معنا: «آنچه»، «چیزی که». كانوا
«كانَ» فعل ماضی ناقص، همراه با واوِ جماعت؛ واو، اسم «کان» و در محل رفع است. معنا: «بودند»، «همواره بودند». يُخفونَ
فعل مضارع، جمع مذکر غایب، مرفوع با ثبوت نون، از ریشهٔ «خ ف ي». خبر «کانوا» است. معنا: «پنهان میکردند»، «مخفی میداشتند». مِن
حرف جر. معنا: «از». قَبلُ
ظرف زمان، مبنی بر ضم به سبب حذف مضافالیه؛ با «مِن» جار و مجرور است. معنا: «پیش از این»، «قبلاً».
وَلَو رُدّوا لَعادوا لِما نُهوا عَنهُو اگر بازگردانده شوند، قطعاً دوباره به آنچه از آن نهی شده بودند بازمیگردند. وَ
حرف عطف یا استئناف. معنا: «و». لَو
حرف شرط غیرجازم که معمولاً بر شرطِ خلاف واقع دلالت دارد. معنا: «اگر». رُدّوا
فعل ماضی مجهول، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «ر د د»؛ واو، نایب فاعل در محل رفع است. معنا: «بازگردانده شدند»، «بازگردانده شوند». لَعادوا
«لَـ» لامِ جوابِ شرط؛ «عادوا» فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «ع و د». معنا: «قطعاً بازمیگشتند»، «دوباره بازمیگشتند». لِما
«لِـ» حرف جر؛ «ما» اسم موصول مبنی و در محل جر. معنا: «به آنچه»، «به چیزی که». نُهوا
فعل ماضی مجهول، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «ن ه ي»؛ واو، نایب فاعل در محل رفع است. صلهٔ «ما» است. معنا: «نهی شدند»، «بازداشته شدند». عَنهُ
«عَن» حرف جر، همراه با ضمیر متصل «هُ» برای مفرد مذکر غایب؛ جار و مجرور، وابسته به «نُهوا». معنا: «از آن»، «از آن کار».
وَإِنَّهُم لَكاذِبونَو بیگمان آنان دروغگویاناند. وَ
حرف عطف یا استئناف. معنا: «و». إِنَّ
حرف مشبه بالفعل برای تأکید و نصب اسم. معنا: «همانا»، «بیگمان». هُم
ضمیر منفصل جمع مذکر غایب، مبنی در محل نصب، اسم «إِنَّ». معنا: «آنان»، «ایشان». لَكاذِبونَ
«لَـ» لامِ تأکید؛ «كاذِبونَ» خبر «إِنَّ»، جمع مذکر سالم و مرفوع با واو، از ریشهٔ «ك ذ ب». معنا: «قطعاً دروغگویاناند»، «بهراستی دروغ میگویند». | 