| ریشهٔ سهحرفیِ (ع د و) در قرآن ۱۰۶ بار و در ۱۳ صورتِ اشتقاقی آمده است: |
سه بار بهصورت فعلِ باب اول يَعْدُ — «دشمنی میورزد / تعدّی میکند» |
یک بار بهصورت فعلِ باب سوم عَادَيْ — «دشمنی کن» |
سه بار بهصورت فعلِ باب پنجم يَتَعَدَّ — «از حد میگذرد / تعدّی میکند» |
۱۵ بار بهصورت فعلِ باب هشتم ٱعْتَدَىٰ — «تعدّی کرد / از حد گذشت» |
شش بار بهصورت اسم عَدَاوَة — «دشمنی» |
دو بار بهصورت اسم عَدْو — «دشمن / تجاوز» |
۵۰ بار بهصورت اسم عَدُوّ — «دشمن» |
هشت بار بهصورت اسم عُدْوَان — «تجاوز، تعدّی، ستم» |
دو بار بهصورت اسم عُدْوَة — «کناره، ساحل، جانب» |
شش بار بهصورت اسم مُعْتَدِين — «تعدّیکنندگان / تجاوزکاران» |
شش بار بهصورت اسم فاعل عَاد — «دشمنیکننده / تجاوزگر» |
یک بار بهصورت اسم فاعل عَادِيَات — «دوندگانِ تندرو / یورشبرندگان» |
| ۱. معانی کلمه: کلمه «العادیات» از ماده «عَدْو» گرفته شده است. این ماده در لغت به معنای دویدن سریع، هجوم بردن، و تجاوز کردن آمده است. در اینجا، «العادیات» به معنای «آنهایی که میدوند» یا «شتابکنندگان» است. ۲. ریشه کلمه: ریشه این کلمه از ثلاثی مجرد «ع-د-و» (عَدَا) میباشد که در زبان عربی به معنای دویدن یا حرکت سریع استفاده میشود. ۳. ویژگیهای دستوری:
۴. شکل اصلی کلمه و معنا: شکل اصلی این کلمه «عادیة» است که مؤنث اسم فاعل از فعل ثلاثی مجرد «عَدَا» میباشد. «عادیة» به معنای «شتابکننده» یا «کسی که میدود» است. جمع آن، «عادیات» به معنای «شتابکنندگان» است. ۵. اطلاعات ریشهشناسی:
۶. کاربرد در زبان عربی: در ادبیات عربی، «عَدْو» و مشتقات آن برای توصیف سرعت، شتاب، و تجاوز از حد معمول استفاده میشوند. به عنوان مثال:
|
سه بار بهصورت اسم فاعلِ باب هشتم مُعْتَد — «تعدّیکننده / تجاوزگر» |
ع-د-و
« Back to Glossary Index