| فَلَمّا أَتاها نودِيَ يا موسىٰ پس هنگامی که موسی به آن رسید، ندا داده شد: «ای موسی!» فَلَمّا أَتاهاپس هنگامی که به آن رسید. فَ ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف عطف یا استیناف.
معانی: پس، آنگاه، بنابراین. لَمّا ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: ظرف زمان، متضمّن معنای شرط؛ مبنی بر سکون و در محل نصب.
معانی: هنگامی که، چون. أَتى ریشه: أ ت ي.
گرامر: فعل ماضی، مبنی بر فتح مقدر بر الف، به سبب تعذر تلفظ؛ فاعل آن ضمیر مستتر «هو» است که به موسی بازمی‌گردد.
معانی: آمد، رسید، وارد شد. ها ریشه: ضمیر است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: ضمیر متصل مبنی بر سکون، در محل نصب مفعول‌به؛ به آتش یا آن جایگاه بازمی‌گردد.
معانی: آن را، به آن.
نودِيَ يا موسىٰندا داده شد: ای موسی! نودِيَ ریشه: ن د و.
گرامر: فعل ماضی مجهول، مبنی بر فتح مقدر بر یاء؛ نائب فاعل آن ضمیر مستتر است که به ندای الهی یا سخنِ نداشده بازمی‌گردد.
معانی: ندا داده شد، آواز داده شد، خوانده شد. يا ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف ندا.
معانی: ای. موسىٰ ریشه: نام خاص غیرعربی، معرّبِ عبری.
گرامر: منادا، مبنی بر ضم مقدر بر الف مقصوره، در محل نصب؛ علم مفرد است.
معانی: موسی، نام پیامبر الله. | 