034-005-045-سبأ

کسانی که برای بی‌اثر کردن آیات ما می‌کوشند، عذابی از عذابی دردناک برای آنان است.

وَالَّذينَ سَعَوا في آياتِنا مُعاجِزينَ

و کسانی که برای بی‌اثر کردن آیات ما می‌کوشند،

وَ: حرف عطف؛ برای پیوند دادن این عبارت با عبارت پیشین؛ «و».

الَّذينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ از نظر ریشه، متشکل از «الـ» تعریف و ساخت موصولی است و ریشهٔ اشتقاقی مستقلی ندارد؛ «کسانی که».

سَعَوا: فعل ماضی، صیغهٔ سوم‌شخص جمع مذکر، از ریشهٔ «س‌ع‌ی»؛ به معنای کوشیدند، تلاش کردند و در پی چیزی رفتند.

في: حرف جر؛ به معنای «در»، «دربارهٔ» یا «در ارتباط با».

آياتِنا: «آيات» جمع «آية» از ریشهٔ «أ‌ی‌ی»؛ اسم مجرور به «في» و مضاف؛ «نا» ضمیر متصل، مضاف‌إلیه؛ به معنای «آیات ما» یا «نشانه‌های ما».

مُعاجِزينَ: اسم فاعل جمع مذکر از باب مفاعله، از ریشهٔ «ع‌ج‌ز»؛ منصوب یا در جایگاه حال؛ به معنای عاجزکنندگان، کسانی که می‌پندارند می‌توانند از مجازات یا قدرت الله بگریزند و آیات او را بی‌اثر کنند.

أُولٰئِكَ لَهُم عَذابٌ مِن رِجزٍ أَليمٌ

آنان عذابی از عذابی دردناک دارند.

أُولٰئِكَ: اسم اشارهٔ جمع برای دور؛ در جایگاه مبتدا؛ به معنای «آنان».

لَهُم: «لِـ» حرف جر و «هُم» ضمیر متصل جمع مذکر؛ جار و مجرور، در جایگاه خبر مقدم؛ به معنای «برای آنان» یا «آنان دارند».

عَذابٌ: اسم مفرد، از ریشهٔ «ع‌ذ‌ب»؛ مبتدا یا اسم مؤخر و مرفوع؛ به معنای کیفر، شکنجه و مجازات.

مِن: حرف جر؛ برای بیان جنس و نوع؛ به معنای «از» یا «از نوعِ».

رِجزٍ: اسم مجرور به «مِن»، از ریشهٔ «ر‌ج‌ز»؛ به معنای عذاب سخت، پلیدی و کیفر دردناک.

أَليمٌ: صفت مفرد مذکر، از ریشهٔ «أ‌ل‌م»؛ صفت برای «عذاب» و مرفوع؛ به معنای دردناک و رنج‌آور.