وَمَن تابَ وَعَمِلَ صالِحًا فَإِنَّهُ يَتوبُ إِلَى اللَّهِ مَتابًاو هر کس توبه کند و کار شایسته انجام دهد، پس به‌سوی الله توبه‌ای راستین و پذیرفتنی بازمی‌گردد. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف.
گرامر: حرف پیونددهنده برای عطف‌کردن این جمله به جملهٔ پیشین.
معنی: و. مَن
ریشه: ندارد؛ اسم شرطِ مبهم و مبنی.
گرامر: اسم شرط، در جایگاه مبتدا؛ به معنای «هر کس».
معنی: هر کس، کسی که. تابَ
ریشه: ت‌و‌ب.
گرامر: فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ فاعل آن ضمیر پنهان «او» است.
معنی: توبه کرد، بازگشت. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف.
گرامر: حرف پیونددهنده میان دو فعل «تابَ» و «عَمِلَ».
معنی: و. عَمِلَ
ریشه: عمل.
گرامر: فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ فاعل آن ضمیر پنهان «او» است.
معنی: انجام داد، عمل کرد. صالِحًا
ریشه: ص‌ل‌ح.
گرامر: صفت مشبّه یا اسم فاعل از «صَلَحَ»؛ منصوب و نکره، و در اینجا مفعول مطلقِ وصفی برای «عَمِلَ» دانسته می‌شود.
معنی: شایسته، نیک، درست. فَإِنَّهُ
ریشه: ندارد؛ ترکیب «فَـ» و «إِنَّ» و «هُ».
گرامر: «فَـ» حرف جواب شرط است؛ «إِنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «هُ» ضمیر متصل، اسم «إِنَّ» و به «مَن» بازمی‌گردد.
معنی: پس همانا او، پس او قطعاً. يَتوبُ
ریشه: ت‌و‌ب.
گرامر: فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ خبر «إِنَّ» و مرفوع.
معنی: توبه می‌کند، بازمی‌گردد. إِلَى
ریشه: ندارد؛ حرف جر.
گرامر: حرف جر؛ واژهٔ پس از خود را مجرور می‌کند.
معنی: به‌سوی، به. اللَّهِ
ریشه: در کاربرد دینی، نام خاص و یگانهٔ معبود؛ در تحلیل اشتقاقی دربارهٔ اصل آن دیدگاه‌های گوناگونی وجود دارد.
گرامر: اسم خاص، مجرور به‌سبب «إِلَى».
معنی: الله. مَتابًا
ریشه: ت‌و‌ب.
گرامر: مصدر از باب «تابَ»، منصوب و نکره؛ برای تأکید معنای فعل «يَتوبُ» آمده و می‌تواند با معنای «توبه‌ای راستین و پذیرفتنی» ترجمه شود.
معنی: توبه‌کردنی راستین، بازگشتی کامل و پذیرفتنی. | 