وَما أَرسَلناكَ إِلّا مُبَشِّرًا وَنَذيرًاو ما تو را جز بشارت‌دهنده و هشداردهنده نفرستادیم. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف عطف، برای پیوند دادن این عبارت با عبارت یا جملهٔ پیشین.
معنا: و. ما
ریشه: ندارد؛ حرف نفی است.
گرامر: حرف نفی، برای منفی کردن فعل «أرسلنا».
معنا: نه، نـ، نکردیم. أَرسَلناكَ
ریشه: ر ـ س ـ ل.
گرامر: فعل ماضی؛ «أرسلنا» یعنی «فرستادیم» و «کَ» ضمیر پیوستهٔ مفعولی، به معنای «تو را».
معنا: تو را فرستادیم. إِلّا
ریشه: ندارد؛ ابزار حصر و استثناست.
گرامر: حرف استثنا؛ همراه با نفی «ما»، معنای «جز» و «تنها» می‌دهد.
معنا: مگر، جز، تنها. مُبَشِّرًا
ریشه: ب ـ ش ـ ر.
گرامر: اسم فاعل از باب تفعیل، از «بَشَّرَ»؛ منصوب و در این جمله نقش حال یا مفعول‌به‌بودن در ساختار حصر را دارد.
معنا: بشارت‌دهنده، مژده‌دهنده، کسی که خبر خوش می‌دهد. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف عطف، برای پیوند «مبشّرًا» و «نذيرًا».
معنا: و. نَذيرًا
ریشه: ن ـ ذ ـ ر.
گرامر: اسم فاعل از «أَنذَرَ»؛ منصوب و هم‌پایهٔ «مبشّرًا».
معنا: هشداردهنده، بیم‌دهنده، کسی که از پیامدهای بد آگاه می‌کند. | 