يا وَيلَتىٰ لَيتَني لَم أَتَّخِذ فُلانًا خَليلًاای وای بر من! کاش فلانی را دوست و همراه خود نگرفته بودم. يا: حرف ندا؛ برای صدا زدن یا اظهار حالت و احساس به کار می‌رود.
وَيلَتىٰ: «وَیل» به معنای هلاکت، بدبختی و افسوس شدید است؛ «تاء» در پایان، تاءِ متکلم و نشان‌دهندهٔ نسبت آن به گوینده است؛ در مجموع یعنی «وای بر من» یا «ای افسوس من».
لَيتَني: «لَیت» حرف مشبّه بالفعل و برای آرزوی محال یا بسیار دشوار است؛ «ني» ضمیر متصلِ متکلم و در جایگاه اسمِ «لَیت» است؛ یعنی «کاش من».
لَم: حرف نفی، جزم و قلب؛ فعل مضارع پس از خود را نفی می‌کند و معنای آن را به گذشته بازمی‌گرداند.
أَتَّخِذ: فعل مضارع، از ریشهٔ «أخذ»؛ باب «افتعال»؛ با «لَم» مجزوم شده و علامت جزم آن سکون مقدر است؛ یعنی «اتخاذ می‌کردم»، «برمی‌گزیدم» یا «می‌گرفتم».
فُلانًا: اسم مبهم برای اشاره به شخصی نامشخص یا ذکرنشده؛ مفعول‌به و منصوب؛ یعنی «فلانی را».
خَليلًا: اسم، از ریشهٔ «خَلَل»؛ بر وزن «فَعيل» و به معنای دوست بسیار نزدیک و صمیمی؛ مفعول‌به دوم و منصوب؛ یعنی «دوست و همراه صمیمی». | 