| أَصحابُ الجَنَّةِ يَومَئِذٍ خَيرٌ مُستَقَرًّا وَأَحسَنُ مَقيلًا ساکنان بهشت در آن روز، جایگاهشان بهتر و استراحتگاهشان نیکوتر است. أَصحابُ الجَنَّةِ يَومَئِذٍ خَيرٌ مُستَقَرًّا وَأَحسَنُ مَقيلًاساکنان بهشت در آن روز، جایگاهشان بهتر و استراحتگاهشان نیکوتر است. أَصحابُ
ریشه: «ص‌ح‌ب»؛ اسم، جمع «صاحِب»؛ مرفوع و مبتدا؛ به معنای یاران، همراهان و صاحبان. در اینجا یعنی ساکنان و اهل. الجَنَّةِ
ریشه: «ج‌ن‌ن»؛ اسم، مؤنث؛ مضافٌ‌إلیه و مجرور؛ به معنای بهشت. «الـ» نشانهٔ معرفه بودن است. يَومَئِذٍ
ریشه: «ي‌و‌م»؛ «يَوم» اسم زمان و منصوب، ظرف زمان؛ «إذ» اسم مبنی و مضافٌ‌إلیه؛ به معنای در آن روز. خَيرٌ
ریشه: «خ‌ی‌ر»؛ اسم تفضیل بر وزن «أَفْعَل»؛ خبر و مرفوع؛ به معنای بهتر و نیکوتر. مُستَقَرًّا
ریشه: «ق‌ر‌ر»؛ اسم مکان از باب استفعال، بر وزن «مُسْتَفَعَل»؛ منصوب و تمییز یا مفعولٌ‌فیه معنوی؛ به معنای محل قرار، جایگاه و اقامتگاه. وَ
حرف عطف؛ به معنای و. أَحسَنُ
ریشه: «ح‌س‌ن»؛ اسم تفضیل بر وزن «أَفْعَل»؛ بر «مُستَقَرًّا» عطف شده و مرفوع؛ به معنای بهتر و نیکوتر. مَقيلًا
ریشه: «ق‌ی‌ل»؛ اسم مکان از فعل «قالَ ـ يَقيلُ»؛ منصوب و تمییز یا مفعولٌ‌فیه معنوی؛ به معنای محل استراحت نیمروز و استراحتگاه. | 