| قالوا رَبَّنا مَن قَدَّمَ لَنا هٰذا فَزِدهُ عَذابًا ضِعفًا فِي النّارِ می‌گویند: «پروردگارا، هر که این [عذاب] را برای ما پیش فرستاده است، عذابش را در آتش دوچندان بیفزا.» قالوا رَبَّناگفتند: «پروردگارا» قالوا
ریشه: «ق و ل»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص جمع مذکر؛ به معنای «گفتند». رَبَّنا
ریشه: «ر ب ب»؛ «رَبّ» منادا و مضاف، و «نا» ضمیر متصل در محل جرّ مضاف‌الیه؛ به معنای «پروردگارِ ما».
مَن قَدَّمَ لَنا هٰذاهر که این [عذاب] را برای ما پیش فرستاده است مَن
اسم موصول یا اسم شرط؛ مبنی بر سکون؛ به معنای «هر که»، «کسی که». قَدَّمَ
ریشه: «ق د م»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ به معنای «پیش فرستاد»، «مقدّم کرد»، «سببِ پیشینِ چیزی شد». لَنا
«لِـ» حرف جرّ به معنای «برای»، و «نا» ضمیر متصل در محل جرّ؛ به معنای «برای ما». هٰذا
اسم اشارهٔ مبنی در محل نصب مفعول‌به؛ به معنای «این». مقصود از آن، عذاب یا وضعیت سختی است که در آن قرار دارند.
فَزِدهُ عَذابًا ضِعفًا فِي النّارِپس عذابش را در آتش دوچندان بیفزا فَـ
حرف عطف یا نتیجه؛ به معنای «پس»، «بنابراین». زِدهُ
ریشه: «ز ي د»؛ فعل امر از «زادَ/يَزيدُ»، خطاب به الله؛ «هُ» ضمیر متصل در محل نصب مفعول‌به؛ به معنای «او را بیفزا» یا «بر او بیفزا». عَذابًا
ریشه: «ع ذ ب»؛ اسم، منصوب؛ می‌تواند مفعول‌به دوم یا تمییزِ مقدار باشد؛ به معنای «عذابی». ضِعفًا
ریشه: «ض ع ف»؛ اسم، منصوب؛ به معنای «دوچندان»، «چند برابر». در اینجا بیانگر درخواست افزایش عذاب به اندازهٔ مضاعف است. فِي
حرف جرّ؛ به معنای «در». النّارِ
ریشه: «ن و ر»؛ اسم مجرور با «في»؛ به معنای «آتش». | 