| إِنَّ هٰذا لَرِزقُنا ما لَهُ مِن نَفادٍ این، روزیِ ماست که هرگز پایانی ندارد. إِنَّ هٰذا لَرِزقُنابیگمان این، روزیِ ماست. إِنَّ
ریشه: ـــ؛ حرف تأکید و نصب است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف مشبّه به فعل؛ اسم خود را منصوب و خبر خود را مرفوع می‌کند.
معانی: همانا، بی‌گمان، به‌راستی. هٰذا
ریشه: ـــ؛ اسم اشاره است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: اسم اشاره برای مفرد مذکر نزدیک؛ مبنی بر سکون، در محل نصب، اسمِ «إِنَّ».
معانی: این. لَ
ریشه: ـــ؛ حرف تأکید است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: لامِ مزحلَقه؛ برای تأکید، بر سر خبرِ «إِنَّ» آمده است.
معانی: قطعاً، به‌راستی، همانا. رِزقُنا
ریشه: ر ز ق.
گرامر: «رِزقُ» اسم مفرد و مرفوع، خبرِ «إِنَّ»؛ مضاف است. «نا» ضمیر متصل در محل جرّ مضاف‌الیه است.
معانی: روزیِ ما، بخشش و عطای ما، بهرهٔ معیشتیِ ما.
ما لَهُ مِن نَفادٍبرای آن هیچ پایان و تمام‌شدنی نیست. ما
ریشه: ـــ؛ حرف نفی است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف نفی؛ بر نبودن و منتفی بودنِ خبر دلالت دارد.
معانی: نیست، هیچ نیست. لَهُ
ریشه: ـــ؛ «لِـ» حرف جر و «هُ» ضمیر متصل است.
گرامر: جار و مجرور؛ «لِـ» برای اختصاص یا ملکیت و «هُ» ضمیر مفرد مذکر غایب، بازگشت‌کننده به «رِزق».
معانی: برای آن، آن را، از آنِ آن. مِن
ریشه: ـــ؛ حرف جرّ زائد برای تأکید است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف جرّ زائد، پس از نفی آمده و عموم و تأکیدِ نفی را می‌رساند.
معانی: هیچ‌گونه، هیچ. نَفادٍ
ریشه: ن ف د.
گرامر: اسم مفرد مجرور به «مِن»؛ در معنا فاعلِ مؤخر یا اسمِ مؤخرِ ساختار نفی است.
معانی: پایان‌یافتن، تمام‌شدن، نابود و تهی‌شدنِ چیزی. | 