| در آنجا با پیشوای مذهبی و سیاسی و اجتماعی خود که او را دوست بود و به عقاید بد و اعمالِ موهوم در دنیا رهبری میکرد، برخورد میکند و تقصیرهای خود را به گردن او می اندازد و لذا آن رهبر گمراه کننده می گوید، پروردگارا من او را به طغیان نکشیده ام، بلکه او خودش در گمراهی دوری بود (یعنی اگر مریدان، زیاد نادان نباشند ما سوءاستفاده چیان به فکر خر سواری و مفت خوری نمی افتادیم و می رفتیم به کارهای عام المنفعه مشغول می شدیم، پس باعث غرور ما همین نادانانند که بجای تحقیق و اطاعت از متنِ کلام الله به فریبهای ما که از طریق روایات می گفتیم، گوش می دادند) (۲۷) |
050-027-036-ق
« Back to Glossary Index