| و آن سپاسگزارانِ نیکوکار، از مشروبی شاد کننده، خواهند نوشید که با آن کافوری مخلوط است (۵) |
إِنَّ الأَبرارَ يَشرَبونَ مِن كَأسٍ كانَ مِزاجُها كافورًانیکوکاران از جامی می‌نوشند که آمیزه‌اش کافور است. إِنَّ: از حروف مشبّه بالفعل، برای تأکید؛ اسم آن «الأبرارَ» و منصوب است و معنای «همانا، به‌راستی» می‌دهد. |
«کافور» در فارسی چند معنا و کاربرد دارد:
ریشهٔ واژه «کافور» واژه‌ای وام‌گرفته در فارسی است و مسیر تاریخی آن به زبان‌های جنوب و جنوب‌شرقی آسیا بازمی‌گردد. صورت کهن آن احتمالاً از واژه‌ای در زبان‌های مالایی و اندونزیایی مانند kapur یا kapur barus آمده است. Kapur barus به معنای «کافورِ باروس» بوده؛ باروس نام ناحیه‌ای در سوماترا که در گذشته مرکز مهم تولید و تجارت کافور بوده است. این واژه سپس از راه بازرگانی وارد زبان‌های دیگر شد: مالایی kapur⟶عربی كافور⟶فارسی کافور صورت عربی کافور در قرآن نیز آمده است: «كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا» از عربی، این واژه به بسیاری از زبان‌های اروپایی نیز راه یافته است؛ برای نمونه:
دربارهٔ ریشهٔ نهایی واژه، برخی پژوهش‌ها احتمال داده‌اند که با واژه‌های مربوط به کافورِ باروس پیوند داشته باشد؛ اما دربارهٔ خاستگاه بسیار دورتر آن اتفاق‌نظر قطعی وجود ندارد. |