عُذْرًا أَوْ نُذْرًابرای عذر آوردن یا هشدار دادن. عُذْرًا
ریشه: «ع ذ ر».
گرامری: مصدر منصوب، و در این‌جا مفعولٌ‌لأجله یا بدل از «ذِکْرًا» دانسته شده است.
معانی: عذر، بهانهٔ پذیرفتنی، رفع سرزنش؛ یعنی اتمام حجت و باقی نگذاشتن عذری برای مخاطب. أَوْ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرف عطف.
معانی: یا؛ در این آیه برای بیان دو کارکرد وحی یا فرستادگان: اتمام حجت و هشدار دادن. نُذْرًا
ریشه: «ن ذ ر».
گرامری: مصدر منصوب، معطوف بر «عُذْرًا».
معانی: بیم‌دادن، هشدار، آگاه‌کردن از عذاب یا پیامد ناگوار؛ و نیز چیزی که موجب ترس و احتیاط شود. | 