وَالتَفَّتِ السّاقُ بِالسّاقِو ساق به ساق درپیچید. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف مبنی، برای پیوند دادن این عبارت با عبارت پیشین.
معانی: و، همچنین، سپس. التَفَّتْ
ریشه: ل ف ف.
گرامر: فعل ماضی، مؤنثِ مفرد، باب افتعال؛ تاء پایانی تاء تأنیث ساکن است و به‌سبب اتصال با «الـ» در «السّاق» به‌صورت «التَفَّتِ» خوانده می‌شود.
معانی: درهم پیچید، به هم پیچید، درهم آمیخت، گرد هم آمد. السّاقُ
ریشه: س و ق.
گرامر: اسم مفرد مؤنث، معرفه با «الـ»، مرفوع؛ فاعلِ «التَفَّتْ».
معانی: ساق پا؛ و در این آیه، به‌هم‌پیچیدن یا درهم‌آمدن سختی‌ها و حالات مرگ نیز گفته شده است. بِ
ریشه: ندارد؛ حرف جر است.
گرامر: حرف مبنی که اسم پس از خود را مجرور می‌کند.
معانی: به، با، همراهِ. السّاقِ
ریشه: س و ق.
گرامر: اسم مفرد مؤنث، معرفه با «الـ»، مجرور به حرف جر «بِ».
معانی: ساق پا؛ و در این آیه، ساقِ دیگر یا سختی و حالتِ دیگر. | 