101-008-031-قارعة

وَأَمّا مَن خَفَّت مَوازينُهُ

و اما کسی که ترازوهایش سبک باشد،

وَ: حرف عطف و استئناف؛ به معنای «و» و برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین.

أَمّا: حرف شرط و تفصیل؛ برای بیان دسته‌ای دیگر به معنای «اما، و اما».

مَن: اسم شرط جازم، مبنی بر سکون در محل رفع مبتدا؛ به معنای «هر کس، کسی که».

خَفَّت: فعل ماضی، مبنی بر فتح؛ از ریشهٔ «خ ف ف»، به معنای «سبک شد». «تاء» در پایان، تاءِ تأنیث ساکن است و به فاعل مؤنثِ پس از فعل اشاره دارد.

مَوازينُ: فاعلِ مرفوع، با ضمه؛ جمع «میزان» از ریشهٔ «و ز ن»، به معنای «ترازوها، معیارهای سنجش». این واژه به سبب جمع غیرعاقل بودن، از نظر دستوری مؤنث مفرد شمرده شده است.

هُ: ضمیر متصل، مبنی بر ضم در محل جر مضاف‌الیه؛ به معنای «او، وی، ـش».