قُتِلَ أَصحابُ الأُخدودِنابود باد یارانِ گودالِ آتشافروز. قُتِلَ
ریشه: ق ت ل؛ فعل ماضی مجهول، مفرد مذکر؛ معنای اصلی: کشته شد. در اینجا در کاربرد دعایی آمده است: کشته باد، لعنت باد، نابود باد. أَصحابُ
ریشه: ص ح ب؛ اسم جمعِ «صاحِب»، مرفوع و نائب فاعلِ فعل «قُتِلَ»؛ معنا: یاران، همراهان، صاحبان. الأُخدودِ
ریشه: خ د د؛ اسم مفرد، مجرور و مضافالیه برای «أصحابُ»؛ معنا: گودالِ بزرگ و کشیده در زمین، خندق. مقصود گودالهایی است که در آنها آتش افروختند. | 