085-003-028-بروج

وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ

و سوگند به گواه و آن‌که بر او گواهی داده می‌شود.

وَ حرف عطف و نیز در اینجا «واوِ قسم» است؛ مبنی و بدون محل اعرابی. برای سوگند به‌کار رفته است؛ یعنی: «سوگند به».

شَاهِدٍ اسم فاعل از ریشهٔ «ش ه د»؛ مفرد، مذکر، نکره، مجرور به واوِ قسم و نشانهٔ جرّ آن کسره است. معنای آن: گواه، شاهد، حاضر و کسی که گواهی می‌دهد.

وَ حرف عطف؛ مبنی و بدون محل اعرابی. «مَشْهُودٍ» را به «شَاهِدٍ» عطف می‌کند و معنای «و» دارد.

مَشْهُودٍ اسم مفعول از ریشهٔ «ش ه د»؛ مفرد، مذکر، نکره، مجرور و معطوف بر «شَاهِدٍ» و نشانهٔ جرّ آن کسره است. معنای آن: کسی یا چیزی که بر او گواهی داده شده است؛ حاضرشده، مشاهده‌شده یا مورد گواهی.