ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُسپس، هرگاه بخواهد، او را از قبر برمیانگیزد. ثُمَّ
ریشه: ـ؛ حرف عطف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد. گرامر: حرف عطف مبنی بر فتح، برای ترتیب همراه با فاصلهٔ زمانی. معنا: سپس، آنگاه. إِذَا
ریشه: ـ؛ اسم ظرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد. گرامر: ظرف زمانِ آینده، مبنی بر سکون در محل نصب، و متضمّن معنای شرط؛ فعل «شَاءَ» به آن وابسته است. معنا: هنگامی که، هرگاه. شَاءَ
ریشه: ش ي أ؛ فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب، از باب «شاءَ يَشاءُ». معنا: خواست، اراده کرد. أَنْشَرَهُ
ریشه: ن ش ر؛ فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب، از باب إفعال «أَنْشَرَ يُنْشِرُ»؛ «هُ» ضمیر پیوسته در محل نصب، مفعولبه است. معنا: او را زنده کرد، او را پس از مرگ برانگیخت، او را از قبر بیرون آورد. | 