بِأَيْدِي سَفَرَةٍبه دستِ نویسندگانی بزرگوار. بِـ
حرف جرّ است؛ از ریشهٔ مستقلّی ندارد؛ معنای آن: «به»، «با»، «بهوسیلهٔ». در اینجا برای بیانِ نسبتدادنِ نوشتهشدنِ قرآن به دستِ فرشتگان است. أَيْدِي
جمعِ «يَد» است؛ ریشه: «ي د ي»؛ اسمِ مجرور به سببِ حرف جرّ «بِـ» و نشانهٔ جرّ آن کسرهٔ مقدّر بر یاء است، زیرا یاء متکلّم یا یاءِ پایانیِ لازم دارد. «أيدي» به معنای «دستها» است و در اینجا کنایه از فرشتگانی است که صحیفهها را حمل و ثبت میکنند. سَفَرَةٍ
جمعِ «سافِر» یا «سَفير» دانسته شده است؛ ریشه: «س ف ر». اسمِ مجرور و تابعِ «أيدي» است و نشانهٔ جرّ آن کسرهٔ ظاهر است. معنای آن: «نویسندگان»، «فرشتگانِ نویسنده»، یا «فرستادگانِ میان الله و پیامبران». مراد، فرشتگانِ بزرگوارِ نویسندهٔ وحی است. | 