055-015-013-رحمن

وَخَلَقَ الجانَّ مِن مارِجٍ مِن نارٍ

و جنّ را از شعله‌ای آمیخته از آتش آفرید.

وَخَلَقَ

• وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
• خَلَقَ: ریشهٔ «خ‌ل‌ق»؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ به معنای «آفرید، خلق کرد».

الجانَّ

• ریشهٔ «ج‌ن‌ن»؛ اسم، معرفه با «ال»؛ مفعولٌ‌به و منصوب، با نشانهٔ نصب «فتحه»؛ به معنای «جنّ، موجود ناپیدا».

مِن

• حرف جر؛ به معنای «از».

مارِجٍ

• ریشهٔ «م‌ر‌ج»؛ اسم، نکره و مجرور به «مِن»، با نشانهٔ جر «کسره»؛ به معنای «شعلهٔ آمیخته و متحرک، زبانهٔ درهم‌آمیختهٔ آتش».

مِن

• حرف جر؛ به معنای «از».

نارٍ

• ریشهٔ «ن‌و‌ر»؛ اسم، نکره و مجرور به «مِن»، با نشانهٔ جر «کسره»؛ به معنای «آتش».