الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَىٰآنکه در آتش بزرگ درمیآید. الَّذِي
ریشه: اسم موصول است و ریشهٔ فعلی ندارد.
گرامر: اسم موصول مفرد مذکر، مبنی، در این آیه صفت یا بدل برای شخصِ پیشین است.
معنا: آنکه، کسی که. يَصْلَى
ریشه: صلی.
گرامر: فعل مضارع، مفرد مذکر غایب، از باب فَعِلَ ـ يَفْعَلُ؛ در اصل «يَصْلَى» به معنای وارد آتش شدن و سوختن است.
معنا: درمیآید، وارد میشود، میسوزد. النَّارَ
ریشه: نور.
گرامر: اسم معرفه با «ال»، مفرد مؤنث، منصوب و مفعولٌبه برای «يَصْلَى».
معنا: آتش را، آتش. الْكُبْرَىٰ
ریشه: کبر.
گرامر: صفتِ «النَّارَ»، مؤنثِ «الأكبر»، معرفه و منصوب؛ نشانهٔ نصب آن فتحهٔ مقدر بر الف مقصوره است.
معنا: بزرگترین، بزرگ. | 