087-002-008-أعلى

الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ

آن‌که آفرید، سپس کامل ساخت.

الَّذِي: اسم موصول، مفرد مذکر؛ از ریشهٔ ثلاثی مشتق نیست؛ به معنای «آن‌که» یا «کسی که»؛ در این آیه، صفت یا بدل برای «الله» در آیهٔ پیشین است.
خَلَقَ: فعل ماضی، مفرد مذکر غایب؛ از ریشهٔ «خ‌ل‌ق»؛ به معنای «آفرید» و «ایجاد کرد».
فَـ: حرف عطف یا تفریع؛ به معنای «پس» یا «سپس»؛ پیونددهندهٔ «فَسَوَّىٰ» با فعل پیشین است.
سَوَّىٰ: فعل ماضی، مفرد مذکر غایب؛ از ریشهٔ «س‌و‌ی»؛ باب تفعیل، «سَوَّى»؛ به معنای «به سامان آورد»، «هماهنگ و متعادل کرد» و «کامل ساخت».