081-018-007-تكوير

« Back to Glossary Index
و به صبح چون پدید آید (یعنی همان‌طور که هدفی در خلقت است که باعث شده شب تار به قانونی عجیب از الله تبدیل به صبح گردد، همان‌طور که این سیّارات منظومه شمسی بر اساس قانونی عقب می‌زنند یا پنهان می‌شوند تا زمانی مخصوص که باید متلاشی شوند و همان‌طور که از پس زندگی تاریک شبانه شما صبحی لذّت‌بخش است، به همان‌طور از پس این دنیای پر رنج و زحمت، آخرتی لذّت‌بخش و پایدار وجود دارد و آنچه الله درباره بهشت و جهنم می‌گوید حتمی است) (۱۸)
سوگند به صبح، آن‌گاه که نفس می‌کشد.

وَالصُّبْحِ

سوگند به صبح.

وَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: حرفِ قسم و حرفِ جرّ؛ «الصُّبْحِ» را مجرور می‌کند.
معانی: سوگند به؛ قسم به.

الصُّبْحِ
ریشه: ص ب ح.
گرامری: اسم، معرفه با «ال»، مفرد، مذکر، مجرور به حرف قسم «وَ»؛ نشانهٔ جرّ آن کسرهٔ پایانی است.
معانی: صبح؛ آغاز روز؛ هنگام روشن‌شدن افق و پدیدارشدن نور.


إِذَا تَنَفَّسَ

آن‌گاه که نفس می‌کشد.

إِذَا
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامری: ظرفِ زمان برای آینده، دربردارندهٔ معنای شرط؛ معمولاً بر سر فعل ماضی می‌آید، اما به رخدادی در آینده یا رخدادی قطعی اشاره می‌کند.
معانی: هنگامی که؛ آن‌گاه که؛ زمانی که.

تَنَفَّسَ
ریشه: ن ف س.
گرامری: فعل ماضی، ثلاثی مزید از باب تفعّل؛ صیغهٔ سوم‌شخص مفرد مذکر؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به «الصُّبْحِ» بازمی‌گردد.
معانی: نفس کشید؛ دمید؛ گسترش یافت. در این آیه، کنایه از دمیدن و پخش‌شدن روشنایی صبح است.

Nach oben scrollen