لَوْلَا أَنْ تَدَارَكَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ مَذْمُومٌاگر نعمتی از سوی پروردگارش به او نمیرسید، قطعاً در بیابان افکنده میشد، در حالی که نکوهیده بود. لَوْلَا
ریشه: ندارد؛ حرف است. گرامر: حرف امتناع به سبب وجود؛ بر وقوعِ پاسخِ شرط دلالت میکند که بهسبب وجودِ چیزی رخ نداده است. معنا: اگر نبود؛ اگر نه اینکه. أَنْ
ریشه: ندارد؛ حرف است. گرامر: حرف مصدری و نصب؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب میکند و با آن مصدر تأویلی میسازد. معنا: اینکه؛ اینکه. تَدَارَكَهُ
ریشه: د ر ك. گرامر: فعل ماضی، باب تفاعل؛ «هُ» ضمیر پیوسته در محل نصب، مفعولبه است. معنا: او را دریافت؛ به او رسید؛ او را فراگرفت و نجاتش داد. نِعْمَةٌ
ریشه: ن ع م. گرامر: اسم مفرد مؤنث، نکره، مرفوع؛ فاعلِ «تدارکه» است. معنا: نعمت؛ بخشش؛ لطف و رحمت. مِنْ
ریشه: ندارد؛ حرف است. گرامر: حرف جر. معنا: از؛ از سویِ. رَبِّهِ
ریشه: ر ب ب. گرامر: «رَبِّ» اسم مجرور به «مِن» و مضاف است؛ «هِ» ضمیر پیوسته در محل جر، مضافالیه است. معنا: پروردگارِ او؛ صاحب و تدبیرکنندهٔ او. لَنُبِذَ
ریشه: ن ب ذ. گرامر: «لَ» لامِ جوابِ «لولا» است؛ «نُبِذَ» فعل ماضی مجهول، مفرد مذکر. معنا: قطعاً افکنده میشد؛ دور انداخته میشد. بِالْعَرَاءِ
ریشه: ع ر ي. گرامر: «بِ» حرف جر؛ «الْعَرَاءِ» اسم مجرور، معرفه. معنا: در زمینِ بیپناه و بیابانِ برهنه؛ در فضای باز. وَهُوَ
ریشه: ندارد؛ «وَ» حرف عطف یا حال و «هُوَ» ضمیر منفصل است. گرامر: «واوِ حالیه»؛ «هُوَ» مبتدا در جملهٔ حالیه. معنا: در حالی که او. مَذْمُومٌ
ریشه: ذ م م. گرامر: اسم مفعول، مفرد مذکر، مرفوع؛ خبرِ «هُوَ» است. معنا: نکوهیده؛ سرزنششده؛ مورد ملامت. | 