فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِپس [باغ] چنان شد که گویی کشتزاری درو شده است. فَ
حرف عطف یا نتیجهگیری است؛ معنای آن: «پس»، «آنگاه»، «در نتیجه». أَصْبَحَتْ
از ریشهٔ «ص ب ح» است؛ فعل ماضی، باب اِفعال، سومشخص مفرد مؤنث. «تْ» نشانهٔ مؤنث بودن فاعل است و فاعل آن به «باغ» بازمیگردد؛ در اصل به معنای «صبح کرد» است، اما در اینجا به معنای «شد» و «گردید» آمده است. كَالصَّرِيمِ
«كَـ» حرف جرّ برای تشبیه است و معنای «مانندِ» یا «چونِ» میدهد. «الصَّرِيمِ» از ریشهٔ «ص ر م» است؛ اسم مجرور به سبب «كَـ» و نشانهٔ جرّ آن کسره است. «صریم» به چیزی گفته میشود که بریده و جدا شده باشد؛ در اینجا یعنی باغی که بر اثر سوختن، مانند کشتزارِ درو شده و خشکیده گشته است. | 