068-010-003-قلم

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ

و از هیچ بسیار سوگندخورِ خوار و فرومایه‌ای فرمان مبر.

وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است. از نظر گرامری: برای پیوند دادن این فرمان با آیات پیشین آمده است. معنا: و.

لَا
ریشه: ندارد؛ حرف نهی است. از نظر گرامری: فعل مضارعِ پس از خود را مجزوم می‌کند و معنای بازداشتن و نهی دارد. معنا: نکن، مبر.

تُطِعْ
ریشه: «ط و ع»؛ از فعل «أَطاعَ، يُطيعُ». از نظر گرامری: فعل مضارع، مخاطب مفرد مذکر، مجزوم به سبب «لا»ی نهی؛ نشانهٔ جزم آن سکون است. معنا: اطاعت می‌کنی، فرمان می‌بری؛ در اینجا: فرمان مبر.

كُلَّ
ریشه: «ك ل ل». از نظر گرامری: اسم منصوب و مفعول‌بهِ فعل «تُطِعْ» است و به «حَلَّافٍ» اضافه شده است. معنا: هر، همه، هرگونه.

حَلَّافٍ
ریشه: «ح ل ف». از نظر گرامری: اسم مجرور به سبب اضافه شدن پس از «كُلَّ»؛ بر وزن «فَعَّال» و صیغهٔ مبالغه است. معنا: بسیار سوگندخور، کسی که پیوسته و بی‌جا سوگند می‌خورد.

مَهِينٍ
ریشه: «ه و ن». از نظر گرامری: صفتِ مجرور برای «حَلَّافٍ» است. معنا: خوار، فرومایه، پست، بی‌ارزش.