وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًاو برای او امکانات فراوانی فراهم کردم. وَ
حرف عطف؛ به معنای «و»، برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیش از آن. مَهَّدتُّ
فعل ماضی، صیغهٔ اول شخص مفرد؛ از ریشهٔ «م هـ د» و باب تفعیل. معنای اصلی آن «هموار کردن، آماده ساختن و فراهم کردن» است؛ «تُ» ضمیر پیوسته و فاعل فعل است، یعنی «من فراهم کردم». لَهُۥ
«لِـ» حرف جر، به معنای «برای»؛ «هُ» ضمیر پیوستهٔ سوم شخص مفرد مذکر، در محل جر با حرف جر؛ یعنی «برای او». تَمْهِيدًا
مصدر منصوب از ریشهٔ «م هـ د» و باب تفعیل؛ مفعول مطلق برای تأکید فعل «مَهَّدتُّ» است. معنای آن «فراهمسازیِ گسترده، آمادهکردنِ کامل و هموار ساختن» است. | 