| لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ فرمانرواییِ آسمانها و زمین و هرچه در آنهاست، از آنِ الله است؛ و او بر هر چیزی تواناست. لِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِفرمانرواییِ آسمانها و زمین، از آنِ الله است. لِلَّهِ
«لِـ» حرف جر است و «الله» اسمِ مجرور به حرف جر. «الله» نام خاص پروردگار است. معنا: برای الله، از آنِ الله، ویژهٔ الله. مُلْكُ
ریشه: «م ل ك». مصدر و اسمِ دالّ بر مالکیت، سلطه و فرمانروایی است؛ در اینجا مبتدای مؤخّر و مرفوع است و به «السماوات» اضافه شده است. معنا: فرمانروایی، پادشاهی، مالکیت، اختیار. السَّمَاوَاتِ
ریشه: «س م و». جمع مؤنث سالمِ «سَماء» است و به سبب اضافه شدن به «مُلْك» مجرور آمده است. معنا: آسمانها. وَ
حرف عطف است و «الأرض» را به «السماوات» پیوند میدهد. معنا: و. الْأَرْضِ
ریشه: «أ ر ض». اسم مفرد و معطوف بر «السماوات» است؛ بنابراین مجرور است. معنا: زمین.
وَمَا فِيهِنَّو هرچه در آنهاست. وَ
حرف عطف است و عبارت «ما فيهنّ» را به «السماوات والأرض» عطف میکند. معنا: و. مَا
اسم موصولِ مبنی است و در محل جر، معطوف بر «السماوات» و «الأرض» است. معنا: آنچه، هرچه. فِي
حرف جر است. معنا: در. هِنَّ
ضمیر پیوستهٔ مؤنث جمع است و به آسمانها و زمین بازمیگردد؛ در محل جر به سبب حرف جر «في» است. معنا: آنها.
وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌو او بر هر چیزی تواناست. وَ
حرف استیناف است؛ جملهای تازه را آغاز میکند. معنا: و. هُوَ
ضمیر منفصلِ غایبِ مفرد مذکر و مبتدا است؛ به الله بازمیگردد. معنا: او. عَلَىٰ
حرف جر است. معنا: بر، نسبت به. كُلِّ
ریشه: «ك ل ل». اسم دالّ بر فراگیری و عموم است؛ به سبب «على» مجرور و مضاف است. معنا: هر، همهٔ. شَيْءٍ
ریشه: «ش ي ء». اسم مجرور و مضافالیه برای «كلّ» است. معنا: چیز، هر موجود، هر امر. قَدِيرٌ
ریشه: «ق د ر». صیغهٔ مبالغه بر وزن «فعيل» و خبرِ مرفوع برای «هو» است. معنا: بسیار توانا، دارای قدرت کامل. | 