| إِن تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ ۖ وَإِن تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ اگر آنان را عذاب کنی، پس آنان بندگان تو هستند؛ و اگر آنان را بیامرزی، پس تو خود توانای شکستناپذیر و حکیمی. إِن تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَاگر آنان را عذاب کنی، پس آنان بندگان تو هستند. إِن
ریشه: ندارد؛ حرف است. گرامر: حرف شرطِ جازم، فعل مضارع پس از خود را مجزوم میکند. معنا: اگر. تُعَذِّبْهُمْ
ریشه: ع ذ ب. گرامر: فعل مضارع، باب تفعیل، مجزوم به سبب «إِن»؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» به معنای «تو» است و «هُمْ» ضمیر پیوسته در جایگاه مفعولبه است. معنا: آنان را عذاب میکنی / عذاب کنی. فَإِنَّهُمْ
ریشه: ندارد؛ از حرف و ضمیر تشکیل شده است. گرامر: «فَـ» فایِ جوابِ شرط است؛ «إِنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «هُمْ» ضمیر پیوسته و اسم «إِنَّ» در محل نصب است. معنا: پس همانا آنان / زیرا آنان. عِبَادُكَ
ریشه: ع ب د. گرامر: «عِبادُ» جمعِ «عَبد» و خبرِ «إِنَّ» در حالت رفع است و مضاف است؛ «كَ» ضمیر پیوسته، مضافالیه در محل جرّ است. معنا: بندگانِ تو؛ کسانی که در بندگی و مالکیت تو هستند.
وَإِن تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُو اگر آنان را بیامرزی، پس تو خود توانای شکستناپذیر و حکیمی. وَإِن
ریشه: ندارد؛ حرف است. گرامر: «وَ» حرف عطف است و جمله را به بخش پیشین پیوند میدهد؛ «إِن» حرف شرطِ جازم است. معنا: و اگر. تَغْفِرْ
ریشه: غ ف ر. گرامر: فعل مضارع از باب ثلاثی مجرد، مجزوم به سبب «إِن»؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» است. معنا: میآمرزی / بیامرزی؛ میبخشی و میپوشانی. لَهُمْ
ریشه: ندارد؛ از حرف جر و ضمیر تشکیل شده است. گرامر: «لِـ» حرف جر و «هُمْ» ضمیر پیوسته در محل جرّ است؛ این ترکیب به «تَغْفِرْ» وابسته است. معنا: برای آنان / ایشان را. فَإِنَّكَ
ریشه: ندارد؛ از حرف و ضمیر تشکیل شده است. گرامر: «فَـ» فایِ جوابِ شرط؛ «إِنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «كَ» ضمیر پیوسته و اسم «إِنَّ» در محل نصب است. معنا: پس همانا تو. أَنتَ
ریشه: ندارد؛ ضمیر است. گرامر: ضمیر منفصل مخاطبِ مفردِ مذکر؛ ضمیرِ فصل است و برای تأکید و اختصاص آمده است. معنا: تو خود. الْعَزِيزُ
ریشه: ع ز ز. گرامر: صفت مشبهه و خبرِ «إِنَّ» در حالت رفع است. معنا: توانای شکستناپذیر، غالب، صاحب عزت و اقتدار کامل. الْحَكِيمُ
ریشه: ح ك م. گرامر: صفتِ «الْعَزِيزُ» و در حالت رفع است؛ همچنین میتواند خبر دومِ «إِنَّ» دانسته شود. معنا: بسیار حکیم؛ دارای حکمت کامل و قراردهندهٔ هر چیز در جای شایستهٔ آن. | 