| وَقَفَّينا عَلىٰ آثارِهِم بِعيسَى ابنِ مَريَمَ مُصَدِّقًا لِما بَينَ يَدَيهِ مِنَ التَّوراةِ ۖ وَآتَيناهُ الإِنجيلَ فيهِ هُدًى وَنورٌ وَمُصَدِّقًا لِما بَينَ يَدَيهِ مِنَ التَّوراةِ وَهُدًى وَمَوعِظَةً لِلمُتَّقينَ و در پیِ آنان، عیسی پسر مریم را فرستادیم، در حالی که توراتِ پیش از خود را تصدیق میکرد؛ و انجیل را به او دادیم که در آن هدایت و نوری بود، و تصدیقکنندهٔ توراتی بود که پیش از آن بود، و برای پرهیزگاران هدایت و پندی بود. وَقَفَّينا عَلىٰ آثارِهِم بِعيسَى ابنِ مَريَمَ مُصَدِّقًا لِما بَينَ يَدَيهِ مِنَ التَّوراةِو در پیِ آنان، عیسی پسر مریم را فرستادیم، در حالی که توراتِ پیش از خود را تصدیق میکرد. - وَقَفَّينا: «وَ» حرف عطف به معنای «و»؛ «قَفَّينا» فعل ماضی، صیغهٔ اولشخص جمع؛ از ریشهٔ ق ف و / ق ف ا، باب تفعیل؛ به معنای «پیدرپی آوردیم»، «به دنبال فرستادیم»، «در پیِ آنان قرار دادیم».
- عَلىٰ: حرف جر؛ به معنای «بر»، «بر روی»، و در اینجا در ترکیب «عَلىٰ آثارِهِم» به معنای «در پیِ آنان / بر جای پای آنان».
- آثارِهِم: «آثار» اسم جمع، مجرور به حرف جر «عَلىٰ»، و مضاف؛ از ریشهٔ أ ث ر، به معنای «نشانهها»، «جای پاها»، «آثار»؛ «هِم» ضمیر متصل جمع مذکر غایب در محل جرّ مضافالیه، به معنای «آنان».
- بِعيسَى: «بِـ» حرف جر؛ «عيسَى» اسم خاص، مجرور به «بِـ» با علامت جرّ تقدیری؛ نام پیامبر، به معنای «عیسی».
- ابنِ: اسم، صفت یا بدل برای «عيسَى»، مجرور؛ از ریشهٔ ب ن ي / ب ن و؛ به معنای «پسر».
- مَريَمَ: اسم خاص، مضافالیه برای «ابن»، مجرور از نظر جایگاه نحوی؛ چون اسم غیرمنصرف است با فتحه آمده؛ به معنای «مریم».
- مُصَدِّقًا: اسم فاعل، منصوب در نقش حال؛ از ریشهٔ ص د ق، باب تفعیل؛ به معنای «تصدیقکننده»، «گواهیدهنده به درستی»، «تأییدکننده».
- لِما: «لِـ» حرف جر به معنای «برای / نسبت به»؛ «ما» اسم موصول در محل جر، به معنای «آنچه».
- بَينَ: ظرف مکان، منصوب، و مضاف؛ از ریشهٔ ب ي ن؛ به معنای «میان»، و در ترکیب «بَينَ يَدَيهِ» کنایه از «پیشِ رو / پیش از او».
- يَدَيهِ: «يَدَي» اسم تثنیه، مضافالیه برای «بَينَ»، از ریشهٔ ي د ي، به معنای «دو دست»؛ «هِ» ضمیر متصل مفرد مذکر غایب، به معنای «او»؛ در اینجا یعنی «پیش از او».
- مِنَ: حرف جر؛ به معنای «از»، و در اینجا برای بیان و توضیح جنسِ «آنچه پیش از او بود».
- التَّوراةِ: اسم خاص، مجرور به «مِن»؛ نام کتاب آسمانی نازلشده بر موسی؛ ریشهٔ عربی قطعی ندارد و واژهای دخیل دانسته شده است؛ به معنای «تورات».
وَآتَيناهُ الإِنجيلَ فيهِ هُدًى وَنورٌو انجیل را به او دادیم که در آن هدایت و نوری بود. - وَآتَيناهُ: «وَ» حرف عطف به معنای «و»؛ «آتَينا» فعل ماضی، صیغهٔ اولشخص جمع، از ریشهٔ أ ت ي در باب إفعال، به معنای «دادیم»، «عطا کردیم»؛ «هُ» ضمیر متصل مفرد مذکر غایب، مفعول اول، به معنای «به او».
- الإِنجيلَ: اسم خاص، مفعول دومِ «آتَينا»، منصوب؛ نام کتاب آسمانی نازلشده بر عیسی؛ ریشهٔ عربی قطعی ندارد و واژهای دخیل دانسته شده است؛ به معنای «انجیل».
- فيهِ: «في» حرف جر، به معنای «در»؛ «هِ» ضمیر متصل مفرد مذکر غایب در محل جر، به معنای «آن»، و مرجع آن «انجیل» است.
- هُدًى: اسم، نکره، مرفوع با ضمهٔ تقدیری؛ از ریشهٔ ه د ي؛ به معنای «هدایت»، «راهنمایی»، «رهنمود».
- وَنورٌ: «وَ» حرف عطف؛ «نورٌ» اسم، نکره، معطوف بر «هُدًى»، مرفوع؛ از ریشهٔ ن و ر؛ به معنای «نور»، «روشنایی»، «مایهٔ روشنگری».
وَمُصَدِّقًا لِما بَينَ يَدَيهِ مِنَ التَّوراةِو تصدیقکنندهٔ توراتی بود که پیش از آن بود. - وَمُصَدِّقًا: «وَ» حرف عطف؛ «مُصَدِّقًا» اسم فاعل، منصوب، در نقش حال برای «الإِنجيل»؛ از ریشهٔ ص د ق، باب تفعیل؛ به معنای «تصدیقکننده»، «تأییدکننده»، «گواهیدهنده به درستی».
- لِما: «لِـ» حرف جر به معنای «نسبت به / برای»؛ «ما» اسم موصول در محل جر، به معنای «آنچه».
- بَينَ: ظرف مکان، منصوب، و مضاف؛ از ریشهٔ ب ي ن؛ به معنای «میان»، و در ترکیب «بَينَ يَدَيهِ» به معنای «پیش از آن».
- يَدَيهِ: «يَدَي» اسم تثنیه، مضافالیه برای «بَينَ»، از ریشهٔ ي د ي، به معنای «دو دست»؛ «هِ» ضمیر متصل مفرد مذکر غایب، به معنای «آن»، و در این جمله به «انجیل» برمیگردد؛ یعنی «پیش از آن».
- مِنَ: حرف جر؛ به معنای «از»، و در اینجا برای توضیح و بیانِ «آنچه پیش از آن بود».
- التَّوراةِ: اسم خاص، مجرور به «مِن»؛ نام کتاب آسمانی نازلشده بر موسی؛ ریشهٔ عربی قطعی ندارد و واژهای دخیل دانسته شده است؛ به معنای «تورات».
وَهُدًى وَمَوعِظَةً لِلمُتَّقينَو برای پرهیزگاران، هدایت و پندی بود. - وَهُدًى: «وَ» حرف عطف؛ «هُدًى» اسم، منصوب با فتحهٔ تقدیری، معطوف بر «مُصَدِّقًا» و در وصف انجیل؛ از ریشهٔ ه د ي؛ به معنای «هدایت»، «راهنمایی»، «رهنمود».
- وَمَوعِظَةً: «وَ» حرف عطف؛ «مَوعِظَةً» اسم، منصوب، معطوف بر «هُدًى»؛ از ریشهٔ و ع ظ؛ به معنای «پند»، «اندرز»، «یادآوریِ بیدارکننده».
- لِلمُتَّقينَ: «لِـ» حرف جر به معنای «برای»؛ «المُتَّقينَ» اسم فاعل جمع مذکر سالم، مجرور به «لِـ» با علامت «ياء»؛ از ریشهٔ و ق ي، باب افتعال؛ به معنای «پرهیزگاران»، «تقواپیشگان»، «کسانی که خود را از نافرمانی و بدی نگه میدارند».
| 