009-128-113-توبة

بی‌گمان پیامبری از خودِ شما به سویتان آمده است؛ رنج و سختی شما بر او گران است، نسبت به شما سخت دلسوز و خواهان خیر شماست، و با مؤمنان بسیار مهربان و رحیم است.

لَقَد جاءَكُم رَسولٌ مِن أَنفُسِكُم

بی‌گمان پیامبری از خودِ شما به سویتان آمده است.

لَقَد: ریشه ندارد؛ «لَـ» لامِ تأکید و «قَد» حرف تحقیق است؛ همراه فعل ماضی برای تأکید و قطعی‌بودن وقوع می‌آید؛ معنا: قطعاً، بی‌گمان، به‌راستی.

جاءَكُم: ریشه: ج ي أ؛ فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر، همراه ضمیر متصل «كُم»؛ «كُم» ضمیر مخاطب جمع و در نقش مفعول یا متعلق به فعل است؛ معنا: به سوی شما آمد، نزد شما آمد.

رَسولٌ: ریشه: ر س ل؛ اسم مفرد مذکر، نکره، مرفوع، فاعلِ «جاء»؛ معنا: فرستاده، پیامبر، رسول.

مِن: ریشه ندارد؛ حرف جر؛ معنا: از، از میان، از جنس.

أَنفُسِكُم: ریشه: ن ف س؛ «أَنفُس» جمعِ «نَفْس»، اسم مجرور به «مِن»، مضاف؛ «كُم» ضمیر متصل مخاطب جمع در جایگاه مضاف‌الیه؛ معنا: خودتان، جان‌های شما، از میان خود شما، از جنس خودتان.

عَزيزٌ عَلَيهِ ما عَنِتُّم

رنج و سختی شما بر او گران و دشوار است.

عَزيزٌ: ریشه: ع ز ز؛ صفت مشبهه بر وزن «فَعيل»، مرفوع و وصف برای «رَسول»؛ در این ترکیب به معنای «دشوار و گران» است؛ معنا: سخت، گران، دشوار، سنگین.

عَلَيهِ: ریشه ندارد؛ «عَلى» حرف جر و «هِ» ضمیر متصل سوم‌شخص مفرد مذکر، مجرور به حرف جر؛ متعلق به «عَزيز»؛ معنا: بر او، برای او.

ما: ریشه ندارد؛ می‌تواند اسم موصول یا حرف مصدری باشد؛ همراه «عَنِتُّم» معنای «آنچه شما را به رنج انداخت» یا «رنج‌کشیدن شما» می‌دهد؛ معنا: آنچه، چیزی که، اینکه.

عَنِتُّم: ریشه: ع ن ت؛ فعل ماضی، دوم‌شخص جمع مخاطب؛ «تُم» ضمیر فاعلی مخاطب جمع؛ معنا: به رنج افتادید، سختی کشیدید، دچار مشقت شدید.

حَريصٌ عَلَيكُم

نسبت به شما بسیار دلسوز و خواهان خیر شماست.

حَريصٌ: ریشه: ح ر ص؛ صفت مشبهه یا اسم صفت بر وزن «فَعيل»، مرفوع و وصف برای «رَسول»؛ معنا: بسیار مشتاق، بسیار خواهان، دلسوز، پیگیرِ خیر و نجات.

عَلَيكُم: ریشه ندارد؛ «عَلى» حرف جر و «كُم» ضمیر متصل مخاطب جمع، مجرور به حرف جر؛ متعلق به «حَريص»؛ معنا: بر شما، نسبت به شما، برای شما.

بِالمُؤمِنينَ رَءوفٌ رَحيمٌ

با مؤمنان بسیار مهربان و رحیم است.

بِالمُؤمِنينَ: ریشه: أ م ن؛ «بِـ» حرف جر؛ «المُؤمِنينَ» جمع مذکر سالم، اسم مجرور به «بِـ» و دارای «ال» تعریف؛ از فعل «آمَنَ» به معنای ایمان آوردن؛ معنا: به مؤمنان، نسبت به مؤمنان، با ایمان‌آورندگان.

رَءوفٌ: ریشه: ر أ ف؛ صفت مشبهه یا صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعول»، مرفوع و وصف برای «رَسول»؛ معنا: بسیار مهربان، بسیار دلسوز، پرمهر.

رَحيمٌ: ریشه: ر ح م؛ صفت مشبهه یا صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعيل»، مرفوع و وصف برای «رَسول»؛ معنا: رحیم، مهربان، دارای رحمت پایدار.