| و خشم درونی آنان را از بین می برد و هر گناهکاری را که قانون الله سزاوار بداند، توبه اش را می پذیرد و الله دانائی است که درباره تمام مخلوقات خود، روی حکمتی که دارد عمل خواهد نمود. (۱۵) |
| وَيُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ ۗ وَيَتُوبُ اللَّهُ عَلَىٰ مَن يَشَاءُ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ و خشم دلهایشان را از میان میبرد، و الله توبهٔ هر کس را که بخواهد میپذیرد، و الله دانای حکیم است. وَيُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْو خشم دلهایشان را از میان میبرد. وَيُذْهِبْ: «وَ» حرف عطف است؛ «يُذْهِبْ» فعل مضارع مجزوم، صیغهٔ سومشخص مفرد مذکر غایب از باب إفعال؛ ریشه: ذ-ه-ب؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به الله برمیگردد؛ معنا: میبَرد، برطرف میکند، از میان میبرد. وَيَتُوبُ اللَّهُ عَلَىٰ مَن يَشَاءُو الله توبهٔ هر کس را که بخواهد میپذیرد. وَيَتُوبُ: «وَ» حرف استئناف یا عطف است؛ «يَتُوبُ» فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ سومشخص مفرد مذکر غایب؛ ریشه: ت-و-ب؛ معنا: بازمیگردد، از سرِ لطف رو میآورد، توبه را میپذیرد. وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌو الله دانای حکیم است. وَاللَّهُ: «وَ» حرف استئناف یا عطف است؛ «اللَّهُ» لفظ جلاله و اسم خاص؛ از نظر اشتقاق در آن اختلاف است: نزد بسیاری وابسته به «إله» با ریشهٔ أ-ل-ه دانسته شده و نزد برخی اسم عَلَم غیرمشتق است؛ در این جمله مبتدا و مرفوع است؛ معنا: الله. |
009-015-113-توبة
« Back to Glossary Index