| فَآمِنوا بِاللَّهِ وَرَسولِهِ وَالنّورِ الَّذي أَنزَلنا ۚ وَاللَّهُ بِما تَعمَلونَ خَبيرٌ پس به خدا و پیامبرش و نوری که نازل کردهایم ایمان بیاورید، و خداوند به آنچه انجام میدهید آگاه است.
فَآمِنوا بِاللَّهِ وَرَسولِهِپس به خدا و پیامبرش ایمان بیاورید.
شرح واژهها: - فَ: حرف عطف و نتیجه؛ دلالت بر نتیجهگیری از مطالب پیشین دارد.
- آمِنوا: فعل امر، جمع مخاطب؛ از ریشهٔ «أ م ن»، به معنای ایمان آوردن، باور کردن همراه با اطمینان.
- بِ: حرف جر، برای تعدیهٔ فعل ایمان.
- اللَّهِ: اسم جلاله؛ مضافالیه مجرور.
- وَ: حرف عطف.
- رَسولِهِ: اسم؛ «رسول» از ریشهٔ «ر س ل» به معنای فرستاده، «ـهِ» ضمیر متصل به معنای «او»، یعنی پیامبرِ خدا.
وَالنّورِ الَّذي أَنزَلناو [نیز] به نوری که نازل کردهایم.
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف.
- النّورِ: اسم مجرور؛ از ریشهٔ «ن و ر»، به معنای روشنایی؛ در این آیه به معنای وحی الهی و قرآن.
- الَّذي: اسم موصول؛ اشاره به «نور».
- أَنزَلنا: فعل ماضی، متکلم معالغیر؛ از ریشهٔ «ن ز ل»، به معنای فرو فرستادن؛ «نا» فاعل، اشاره به عظمت الهی.
وَاللَّهُ بِما تَعمَلونَ خَبيرٌو خداوند به آنچه انجام میدهید آگاه است.
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف.
- اللَّهُ: اسم جلاله؛ مبتدا مرفوع.
- بِما: «بِ» حرف جر + «ما» اسم موصول؛ به آنچه.
- تَعمَلونَ: فعل مضارع، جمع مخاطب؛ از ریشهٔ «ع م ل»، به معنای انجام دادن.
- خَبيرٌ: خبر مبتدا؛ از ریشهٔ «خ ب ر»، به معنای آگاهِ دقیق و مطلع از باطن امور.
| 