| تُؤمِنونَ بِاللَّهِ وَرَسولِهِ وَتُجاهِدونَ في سَبيلِ اللَّهِ بِأَموالِكُم وَأَنفُسِكُم ۚ ذٰلِكُم خَيرٌ لَكُم إِن كُنتُم تَعلَمونَ به خدا و پیامبرش ایمان میآورید و در راه خدا با اموال و جانهایتان جهاد میکنید؛ این برای شما بهتر است، اگر بدانید.
تُؤمِنونَ بِاللَّهِ وَرَسولِهِبه خدا و پیامبرش ایمان میآورید.
تُؤمِنونَ: فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ جمع مخاطب، از ریشهٔ «أ م ن»، باب إفعال، به معنای ایمان آوردن و باور داشتن.
بِاللَّهِ: حرف جر «بِـ» + اسم جلاله «اللَّه»، مجرور، به معنای «به خدا».
وَ: حرف عطف، به معنای «و».
رَسولِهِ: «رَسول» اسم مفرد، مجرور به سبب عطف بر «اللَّه»، از ریشهٔ «ر س ل» به معنای فرستاده؛ «ـهِ» ضمیر متصل، مضافالیه، به معنای «او / خدا».
وَتُجاهِدونَ في سَبيلِ اللَّهِ بِأَموالِكُم وَأَنفُسِكُمو در راه خدا با اموال و جانهایتان جهاد میکنید.
وَ: حرف عطف.
تُجاهِدونَ: فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ جمع مخاطب، از ریشهٔ «ج ه د»، باب مفاعله، به معنای تلاش و کوشش همراه با سختی.
في: حرف جر، به معنای «در».
سَبيلِ: اسم مجرور، از ریشهٔ «س ب ل»، به معنای راه.
اللَّهِ: مضافالیه مجرور، اسم جلاله.
بِأَموالِكُم: حرف جر «بِـ» + «أَموال» جمع «مال»، از ریشهٔ «م و ل»، مجرور؛ «كُم» ضمیر متصل جمع مخاطب، مضافالیه.
وَ: حرف عطف.
أَنفُسِكُم: جمع «نَفس»، از ریشهٔ «ن ف س»، مجرور به سبب عطف، به معنای جانها؛ «كُم» ضمیر متصل جمع مخاطب.
ذٰلِكُم خَيرٌ لَكُم إِن كُنتُم تَعلَمونَاین برای شما بهتر است، اگر بدانید.
ذٰلِكُم: اسم اشاره برای دور، مبنی، به معنای «این [راه/کار] برای شما».
خَيرٌ: اسم مرفوع، خبر، از ریشهٔ «خ ي ر»، به معنای بهتر و نیکوتر.
لَكُم: حرف جر «لِـ» + ضمیر متصل جمع مخاطب، به معنای «برای شما».
إِن: حرف شرط.
كُنتُم: فعل ماضی ناقص از ریشهٔ «ك و ن»، صیغهٔ جمع مخاطب، به معنای «باشید / باشید که هستید».
تَعلَمونَ: فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ جمع مخاطب، از ریشهٔ «ع ل م»، به معنای دانستن. | 