022-075-105-حج

خداوند از میان فرشتگان، پیامبرانی برمی‌گزیند و نیز از میان مردم؛ بی‌گمان خداوند شنوا و بیناست.

اللَّهُ يَصْطَفِي مِنَ الْمَلَائِكَةِ رُسُلًا وَمِنَ النَّاسِ

خداوند از میان فرشتگان پیامبرانی برمی‌گزیند و از میان مردم نیز.

شرح واژه‌ها:

• اللَّهُ: اسم خاص، فاعل مرفوع؛ ریشه «أ ل ه»؛ نام ذات یکتای الهی، معبود حقیقی.
• يَصْطَفِي: فعل مضارع مرفوع؛ باب افتعال از ریشه «ص ف و»؛ به‌معنای برگزیدن، انتخاب کردنِ خالص و ویژه.
• مِنَ: حرف جر؛ برای بیان تبعیض (از میان).
• الْمَلَائِكَةِ: اسم مجرور به «مِن»؛ جمع «مَلَك»؛ موجودات غیبی مطیع فرمان الهی.
• رُسُلًا: مفعول‌به منصوب؛ جمع «رَسول»؛ فرستادگان الهی برای ابلاغ پیام.
• وَ: حرف عطف؛ برای پیوند دو جمله یا عبارت.
• مِنَ النَّاسِ: «مِن» حرف جر + «النَّاس» اسم مجرور؛ انسان‌ها، فرزندان آدم.

إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ

بی‌گمان خداوند شنوا و بیناست.

شرح واژه‌ها:

• إِنَّ: حرف مشبه بالفعل؛ برای تأکید و نصب اسم.
• اللَّهَ: اسم «إِنَّ» منصوب؛ نام ذات الهی.
• سَمِيعٌ: خبر اول «إِنَّ» مرفوع؛ صیغه مبالغه از ریشه «س م ع»؛ بسیار شنوا، آگاه به همه صداها.
• بَصِيرٌ: خبر دوم «إِنَّ» مرفوع؛ صفت مشبهه از ریشه «ب ص ر»؛ بسیار بینا، آگاه به همه دیدنی‌ها.