وَهُوَ الَّذِي أَحْيَاكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ۗ إِنَّ الْإِنسَانَ لَكَفُورٌ و اوست کسی که شما را زنده کرد، سپس شما را میمیراند، و بار دیگر شما را زنده میکند؛ همانا انسان بسیار ناسپاس است.
وَهُوَ الَّذِي أَحْيَاكُمْاوست کسی که شما را زنده کرد.
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف؛ برای پیوند جمله با قبل.
- هُوَ: ضمیر منفصل، مفرد مذکر غایب؛ مرجع آن خداوند است.
- الَّذِي: اسم موصول، مفرد مذکر؛ در نقش صفت برای «هو».
- أَحْيَا: فعل ماضی، باب إفعال، صیغهٔ مفرد مذکر غایب؛ از ریشهٔ «ح ي ي» به معنای زنده کردن.
- كُمْ: ضمیر متصل، جمع مخاطب؛ مفعول به برای «أحيا».
ثُمَّ يُمِيتُكُمْسپس شما را میمیراند.
شرح واژهها: - ثُمَّ: حرف عطف؛ دلالت بر ترتیب همراه با فاصلهٔ زمانی.
- يُمِيتُ: فعل مضارع، باب إفعال، صیغهٔ مفرد مذکر غایب؛ از ریشهٔ «م و ت» به معنای میراندن.
- كُمْ: ضمیر متصل، جمع مخاطب؛ مفعول به.
ثُمَّ يُحْيِيكُمْسپس شما را زنده میکند.
شرح واژهها: - ثُمَّ: حرف عطف؛ نشاندهندهٔ ترتیب مرحلهای.
- يُحْيِي: فعل مضارع، باب إفعال، صیغهٔ مفرد مذکر غایب؛ از ریشهٔ «ح ي ي» به معنای زنده کردن دوباره.
- كُمْ: ضمیر متصل، جمع مخاطب؛ مفعول به.
إِنَّ الْإِنسَانَ لَكَفُورٌبیتردید انسان بسیار ناسپاس است.
شرح واژهها: - إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله.
- الْإِنسَانَ: اسم «إنَّ»، مفرد، منصوب؛ از ریشهٔ «أ ن س» به معنای نوع بشر.
- لَ: لام تأکید؛ برای تشدید معنا.
- كَفُورٌ: خبر «إنّ»، صیغهٔ مبالغه بر وزن فعول؛ از ریشهٔ «ك ف ر» به معنای بسیار ناسپاس، بسیار کفرانکننده.
| 