022-014-105-حج

بی‌گمان خداوند کسانی را که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، به باغ‌هایی درمی‌آورد که از زیرِ آن‌ها نهرها روان است؛ بی‌گمان خدا هر آنچه را بخواهد انجام می‌دهد.

إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ

بی‌گمان خداوند کسانی را که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، به باغ‌هایی درمی‌آورد که از زیرِ آن‌ها نهرها روان است.

شرح واژه‌ها:

• إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله به‌کار می‌رود.
• اللَّهَ: اسم جلاله؛ اسم «إِنَّ» و منصوب؛ به معنای خداوند یکتا.
• يُدْخِلُ: فعل مضارع مرفوع؛ از ریشه «د-خ-ل»؛ به معنای وارد می‌کند.
• الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ در محل مفعول‌به برای «يُدْخِلُ».
• آمَنُوا: فعل ماضی جمع؛ از ریشه «أ-م-ن»؛ به معنای ایمان آوردند.
• وَ: حرف عطف؛ برای پیوند دادن دو فعل.
• عَمِلُوا: فعل ماضی جمع؛ از ریشه «ع-م-ل»؛ به معنای انجام دادند.
• الصَّالِحَاتِ: جمع مؤنث سالم؛ صفت به معنای کارهای شایسته؛ مفعول‌به برای «عَمِلُوا».
• جَنَّاتٍ: جمع «جَنَّة»؛ از ریشه «ج-ن-ن»؛ به معنای باغ‌ها؛ مفعول‌به دوم برای «يُدْخِلُ».
• تَجْرِي: فعل مضارع؛ از ریشه «ج-ر-ي»؛ به معنای روان است.
• مِنْ: حرف جر؛ به معنای از.
• تَحْتِهَا: «تحت» اسم به معنای زیر + «ها» ضمیر مؤنث مفرد؛ اشاره به باغ‌ها.
• الْأَنْهَارُ: جمع «نَهْر»؛ اسم مرفوع و فاعل برای «تَجْرِي»؛ به معنای نهرها.

إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ

بی‌گمان خدا هر آنچه را بخواهد انجام می‌دهد.

شرح واژه‌ها:

• إِنَّ: حرف تأکید و نصب.
• اللَّهَ: اسم جلاله؛ اسم «إِنَّ» و منصوب.
• يَفْعَلُ: فعل مضارع مرفوع؛ از ریشه «ف-ع-ل»؛ به معنای انجام می‌دهد.
• مَا: اسم موصول یا اسم مصدری؛ به معنای آنچه.
• يُرِيدُ: فعل مضارع مرفوع؛ از ریشه «ر-و-د / ر-ي-د»؛ به معنای می‌خواهد.