| وَإِن كُنتُنَّ تُرِدنَ اللَّهَ وَرَسولَهُ وَالدّارَ الآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلمُحسِناتِ مِنكُنَّ أَجرًا عَظيمًا و اگر شما خواهانِ خدا و پیامبر او و سرای آخرت هستید، پس همانا خداوند برای نیکوکارانِ شما پاداشی بزرگ آماده کرده است.
وَإِن كُنتُنَّ تُرِدنَ اللَّهَ وَرَسولَهُ وَالدّارَ الآخِرَةَو اگر شما خدا و پیامبرش و سرای آخرت را میخواهید. شرح واژهها: - وَ: حرف عطف؛ بهمعنای «و».
- إِن: حرف شرط؛ برای بیان شرط.
- كُنتُنَّ: فعل ماضی ناقص از ریشهٔ «ك و ن»؛ صیغهٔ دومشخص جمع مؤنث؛ «بودید / هستید».
- تُرِدنَ: فعل مضارع مرفوع از ریشهٔ «أ ر د»؛ صیغهٔ دومشخص جمع مؤنث؛ «میخواهید / اراده میکنید».
- اللَّهَ: اسم جلاله؛ مفعولبه منصوب؛ «خدا».
- وَ: حرف عطف.
- رَسولَهُ: «رَسول» اسم از ریشهٔ «ر س ل» بهمعنای «فرستاده»؛ مضاف، و «هُ» ضمیر متصل مضافٌالیه؛ مفعولبه؛ «پیامبر او».
- وَ: حرف عطف.
- الدّارَ: اسم؛ ریشهٔ «د و ر»؛ بهمعنای «خانه، سرا»؛ مفعولبه منصوب.
- الآخِرَةَ: صفت برای «الدار»؛ از ریشهٔ «أ خ ر»؛ بهمعنای «پسین، آخرت».
فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلمُحسِناتِ مِنكُنَّ أَجرًا عَظيمًاپس همانا خداوند برای نیکوکارانِ شما پاداشی بزرگ آماده کرده است. شرح واژهها: - فَ: حرف تفریع؛ دلالت بر نتیجهٔ شرط.
- إِنَّ: حرف توکید و نصب؛ برای تأکید.
- اللَّهَ: اسم «إنّ» منصوب؛ «خداوند».
- أَعَدَّ: فعل ماضی از ریشهٔ «ع د د»؛ بهمعنای «آماده کرد».
- لِـ: حرف جر؛ بهمعنای «برای».
- المُحسِناتِ: اسم جمع مؤنث سالم از ریشهٔ «ح س ن»؛ مجرور بهسبب حرف جر؛ «نیکوکاران».
- مِنكُنَّ: «مِن» حرف جر + «كُنَّ» ضمیر متصل جمع مؤنث؛ «از میان شما».
- أَجرًا: اسم منصوب؛ مفعولبه؛ از ریشهٔ «أ ج ر»؛ «پاداش».
- عَظيمًا: صفت منصوب برای «أجر»؛ از ریشهٔ «ع ظ م»؛ «بزرگ، عظیم».
| 